شهید رحمانعلی اسکندری؛ بسیجی مؤمنی که نماز اول وقت را بر هر کاری مقدم می‌دانست

به گزارش نوید شاهد زنجان، شهید رحمانعلی اسکندری دوم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۴۸ در روستای شهیدآباد از توابع شهرستان خدابنده دیده به جهان گشود. پدرش محمدمنصور و مادرش محترم نام داشتند. او در خانواده‌ای مذهبی و سختکوش رشد کرد و دوران کودکی خود را در فضای ساده و صمیمی روستا سپری کرد.

رحمانعلی تا حد خواندن و نوشتن سواد آموخت و پس از آن، همانند بسیاری از جوانان روستا، در کنار خانواده به کشاورزی مشغول شد و از همین راه امرار معاش می‌کرد.

حضور داوطلبانه در جبهه‌های دفاع مقدس

با آغاز جنگ تحمیلی، رحمانعلی اسکندری از سوی بسیج راهی جبهه‌های نبرد شد. او حضور در جبهه را انجام یک تکلیف الهی و ملی می‌دانست و با روحیه‌ای سرشار از ایمان، در کنار دیگر رزمندگان از کشور دفاع کرد.

سرانجام این بسیجی فداکار، چهاردهم تیرماه سال ۱۳۶۳ در منطقه بانه، بر اثر اصابت گلوله نیروهای عراقی به شهادت رسید و به جمع شهدای دفاع مقدس پیوست.

پیکر مطهر وی پس از تشییع در زادگاهش، روستای شهیدآباد، به خاک سپرده شد و مزارش امروز زیارتگاه دوستداران فرهنگ ایثار و شهادت است.

سفارش به پیروی از امام و یاری جبهه‌های اسلام

شهید رحمانعلی اسکندری در بخشی از وصیت‌نامه خود مردم را به تبعیت از امام، یاری جبهه‌های دفاع مقدس و توجه به ارزش‌های دینی سفارش کرده است.

وی در وصیت‌نامه خود می‌نویسد:

«از مردم حزب‌الله تقاضامندم امام را دعا کرده و فرامین امام را به نحو احسن انجام دهند و در گرفتن حق مظلومان بکوشند.»

او همچنین با یادآوری ناپایداری دنیا، مردم را به دوری از دنیاپرستی دعوت کرده و نوشته است:

«به آنان که دنیاپرست هستند بگویید همه با دست خالی از این دنیا خواهند رفت و تنها با یک کفن از دنیا می‌روند؛ چرا این مقدار مال جمع کرده‌اند و کمک بیشتری به جبهه‌های اسلام نمی‌کنند.»

شهید اسکندری در ادامه وصیت‌نامه خود بر زنده نگه داشتن معنویت در جامعه تأکید کرده و از مردم خواسته است دعاهای کمیل، توسل و دیگر دعاها را فراموش نکنند و همواره پیروزی رزمندگان اسلام را از خداوند متعال مسئلت داشته باشند.

نماز اول وقت؛ شاخصه‌ای برجسته در زندگی شهید

برادر شهید در بیان خاطره‌ای از رحمانعلی، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اخلاقی او را اهتمام ویژه به نماز اول وقت و انجام واجبات دینی عنوان می‌کند.

به گفته وی، رحمانعلی سه سال دوره راهنمایی را در مدرسه روستای زرین‌آباد، یکی از روستاهای مجاور محل سکونتش، گذراند. او برای رسیدن به مدرسه، هر روز حدود هشت کیلومتر مسیر را پیاده طی می‌کرد.

با وجود خستگی ناشی از این رفت‌وآمد طولانی، هنگامی که به خانه بازمی‌گشت، پیش از هر کاری وضو می‌گرفت و نماز ظهر و عصر را اقامه می‌کرد و تنها پس از آن برای صرف ناهار می‌نشست. این رفتار، نشان‌دهنده جایگاه ویژه نماز در زندگی این شهید بود.

پایبندی به انجام واجبات دینی

برادر شهید همچنین نقل می‌کند که رحمانعلی در انجام واجبات و تکالیف شرعی بسیار مقید بود و همین باورها بر روابط اجتماعی او نیز تأثیر داشت.

وی می‌گوید یکی از همکلاسی‌های رحمانعلی که با خانواده آنان نیز آشنایی داشت، گاهی برای صرف ناهار و استراحت به خانه‌شان می‌آمد، اما شهید تمایلی به دوستی نزدیک با او نداشت.

زمانی که اعضای خانواده به او می‌گفتند این رفتار ممکن است باعث ناراحتی مهمان شود و با رسم مهمان‌نوازی سازگار نیست، رحمانعلی پاسخ می‌داد:

«می‌دانم که ناراحت می‌شود و این رسم مهمان‌نوازی نیست، اما او به وظایف شرعی خود عمل نمی‌کند و من نمی‌توانم با او دوست شوم.»

این خاطره، بیانگر حساسیت شهید رحمانعلی اسکندری نسبت به عمل به احکام دینی و تلاش او برای پایبندی به باورهای اعتقادی در همه ابعاد زندگی است.

الگویی از ایمان و اخلاص

شهید رحمانعلی اسکندری عمر کوتاه خود را با کار، عبادت و حضور در میدان دفاع از کشور سپری کرد. زندگی ساده روستایی، اهتمام به نماز اول وقت، پایبندی به واجبات دینی، حضور داوطلبانه در جبهه و سفارش به حفظ وحدت، معنویت و پیروی از ولایت در وصیت‌نامه‌اش، تصویری روشن از شخصیت او به یادگار گذاشته است؛ جوانی که با ایمان و اخلاص زندگی کرد و سرانجام در راه دفاع از میهن اسلامی به شهادت رسید.