قاسمِ روستای فرقهان؛ نوجوانی که بعد از شهادتِ برادر، اسلحه را برداشت و در فاو جاودانه شد

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید قاسم فرقدان در دومین روز فروردین ۱۳۴۶ در روستای فرقهان از توابع شهرستان خمین چشم به جهان گشود. پدرش حبیب‌الله کشاورز بود و زندگی خانواده با رنجِ کار و برکتِ تلاش می‌گذشت. اما قاسم هنوز بیش از چهار سال نداشت که از نعمت پدر محروم شد؛ و این آغاز راهی بود که او و برادرش علی را خیلی زودتر از سن‌شان بزرگ کرد. نبود پدر، زندگی را برایشان سخت‌تر کرد، اما در همان سختی‌ها، اراده‌شان قوی‌تر شد.

قاسم در کنار درس، کار را هم یاد گرفت؛ دست‌های کوچکِ نوجوانی‌اش زود با کار آشنا شد و «مسئولیت» برایش یک واژه نبود، یک زندگی بود. با این همه، دلِ او از شور جوانی خالی نبود؛ زمانی را هم برای ورزش مورد علاقه‌اش، فوتبال، کنار می‌گذاشت. اما روزگار، قاسم را برای میدان‌های بزرگ‌تری آماده می‌کرد.

با آغاز جنگ تحمیلی، نوجوانانِ روستایشان از اولین کسانی بودند که به بسیج پیوستند. سختی‌های زندگی، از قاسم «مرد کارزار» ساخته بود؛ نوجوانی که هم رنج را می‌شناخت و هم راه را. در سال ۱۳۶۳ خانواده فرقدان داغی بزرگ دید: علی فرقدان، برادرِ قاسم، شهید شد. از آن پس، قاسم دیگر تنها یک نوجوانِ روستا نبود؛ او وارثِ راه برادر شد. خیلی زود اسلحه‌ای را که برادر زمین نگذاشته بود، به دست گرفت و از سوی بسیج، عازم جبهه شد.

حضور قاسم در چند مرحله اعزام، سرانجام در گردان روح‌الله با روزهای سرنوشت‌ساز عملیات بزرگ والفجر ۸ هم‌زمان شد؛ عملیاتی که نام فاو را در تاریخ دفاع مقدس ماندگار کرد. قاسم در آخرین روزهای سال ۱۳۶۴، هنگام تیراندازی به سوی دشمن، با اصابت ترکش از ناحیه سینه و شکم مجروح شد و در ۲۴ بهمن ۱۳۶۴ به شهادت رسید.

او به دیدار معبود شتافت؛ در حالی که برادر شهیدش یک سال پیش‌تر در گلزار شهدا آرمیده بود و گویی چشم‌به‌راهِ پیوستنِ برادر جوان‌ترش مانده بود. قاسم رفت تا آن وعده‌ای را که در وصیت‌نامه‌اش گفته بود، زندگی کند: راهی که آگاهانه انتخاب کرده بود؛ راهی که پایانش، جاودانگی است.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی