شهید محسن ابراهیمی؛ سربازی که مرخصی نگرفت، به ندای امام پاسخ داد

مادر شهید محسن ابراهیمی نقل می‌کند: «با شروع انقلاب، همیشه در تظاهرات شرکت می‌کرد و دیگران را هم تشویق می‌نمود. چون سرباز بود، فعالیتش محدود بود، اما بعد از فرمان امام مبنی بر فرار از پادگان‌ها، به خانه آمد. وقتی گفتم: "الان به کسی مرخصی نمی‌دن، تو چطور اومدی؟" چیزی نگفت، فقط گفت: "مهم نیست".»

همیشه نوارهای سخنرانی امام را به خانه می‌آورد و گوش می‌داد، اما از کارهای بیرون خانه چیزی نمی‌گفت. در روزهای آخر، در تصرف پادگان‌ها و نقاط حساس شرکت داشت. عصر روز 22 بهمن، پس از غسل و خوردن ناهار، از خانه بیرون زد تا به مردم برای تصرف پادگان‌ها بپیوندد. در نزدیکی پادگان "حر"، تیراندازی مزدوران رژیم آغاز شد و او نیز مورد اصابت قرار گرفت و به جمع شهیدان پیوست. خانواده پس از 16 روز از شهادت و محل دفنش در بهشت زهرا مطلع شدند.

یکبار دیگر هم در جریان تظاهرات، به شهادت نزدیک شده بود. آن روز به مادرش گفته بود: «دوست ندارم همین‌طوری و بدون انجام کاری شهید شوم. دوست دارم حداقل چند تا از مزدوران رژیم را بکشم.»

خصوصیات اخلاقی
از کودکی پدر را از دست داده و با محبت‌های مادرش بزرگ شده بود. اخلاقی نیکو، خونگرم، دلسوز و مهربان داشت. همیشه به فکر فقرا بود و دوست داشت کمک کند. برای نماز و فرائض دینی، به‌ویژه نماز صبح، اهمیت زیادی قائل بود و حتی مادرش را به خواندن نماز صبح سفارش می‌کرد. اهل مطالعه بود و به مادرش بسیار احترام می‌گذاشت.

شرح شهادت
عصر روز یکشنبه 22 بهمن 1357، برای گرفتن اسلحه و کمک به تصرف میدان پاستور، راهی شد. در مسیر، نزدیک دبیرستان نظام و در حوالی میدان باغ‌شاه، هدف گلوله مزدوران رژیم قرار گرفت و به درجه رفیع شهادت نائل آمد.