«فرمانده بود، اما با همه مثل دوست رفتار می‌کرد»؛ روایتی از زندگی مردی که بی‌ریا خدمت کرد

به گزارش نوید شاهد کرمان، خاطرات همسر شهید سرهنگ خلبان غلامعلی طهماسبی در کتاب «رمضان خونین»، تصویری متفاوت از این فرمانده شهید ارائه می‌کند؛ تصویری از مردی که در کنار جایگاه نظامی و مسئولیت‌های سنگین، زندگی خانوادگی و اخلاق فردی را نیز با جدیت دنبال می‌کرد.

همسر شهید درباره ۲۷ سال زندگی مشترک خود می‌گوید: «من با شهید زندگی کردم، با کسی که یک دنیا عشق و لحظه‌لحظه زندگی ما پر از خاطرات ناب بود.»

به گفته او، یکی از ویژگی‌های برجسته شهید طهماسبی، پایبندی به نماز اول وقت بود؛ عادتی که حتی در ماه مبارک رمضان نیز ترک نمی‌شد. او اهل غیبت نبود، حلال و حرام را رعایت می‌کرد، گذشت فراوان داشت و توکل و اعتقاد عمیقی به خداوند در وجودش بود.

زندگی شهید تنها در محیط کار و مأموریت‌های نظامی خلاصه نمی‌شد. صبح‌های جمعه، اگر فرصت داشت به کوه می‌رفت و در صورت نداشتن وقت، صبح زود پیاده‌روی می‌کرد. سپس با نان تازه به خانه بازمی‌گشت، چای آماده می‌کرد و در کنار خانواده صبحانه می‌خورد.

همسر شهید از کمک او در کارهای خانه نیز یاد می‌کند و می‌گوید با وجود مشغله فراوان، طهماسبی خود را از مسئولیت‌های خانوادگی جدا نمی‌دانست. اما شاید یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های اخلاقی این فرمانده شهید، نوع رفتار او با همکاران و زیردستانش بود. همسرش روایت می‌کند که او هیچ‌گاه جایگاه فرماندهی را وسیله‌ای برای فاصله گرفتن از دیگران نمی‌دانست و با کارکنان و همکاران خود مانند یک دوست رفتار می‌کرد.

به گفته همسر شهید، همکاران او بارها تأکید می‌کردند که از داشتن چنین فرمانده‌ای خوشحال هستند و حتی در سخت‌ترین ساعات کاری، حضور و رفتار او باعث می‌شد با رضایت و لبخند محل کار را ترک کنند. دستگیری از دیگران نیز بخش دیگری از شخصیت شهید طهماسبی بود. او درِ خانه و دلش را به روی دیگران باز می‌گذاشت و تلاش می‌کرد گرهی از مشکلات اطرافیان باز کند؛ بدون آنکه مقام و مسئولیت خود را به رخ بکشد.

ارادت به اهل‌بیت(ع)، به‌ویژه حضرت فاطمه زهرا(س)، نیز جایگاه ویژه‌ای در زندگی او داشت. شهید در مراسم مذهبی حضور فعال داشت و هر سال در برنامه تهیه و توزیع شله مشهدی میان مشهدی‌های مقیم کرمان مشارکت می‌کرد.

همسر شهید همچنین از اتفاقی تأثیرگذار در روز تشییع پیکر او یاد می‌کند؛ روزی که از میان چندین سربند، به صورت اتفاقی سربند «یا فاطمه‌الزهرا(س)» نصیب شهید شد؛ همان بانویی که شهید طهماسبی ارادت ویژه‌ای به ایشان داشت.

احترام به پدر و مادر، تواضع، محجوبیت، تعهد به خانواده، عشق به همسر و فرزندان، صبوری، برنامه‌ریزی، عبادت آرام و بی‌ریا و خدمت بدون هیاهو، تصویری است که همسر شهید از مردی به یادگار گذاشته که سال‌ها در لباس نظامی خدمت کرد، اما در زندگی شخصی، سادگی و فروتنی را از دست نداد.

شهید غلامعلی طهماسبی چهارم شهریور ۱۳۷۶ ازدواج کرد و حاصل این زندگی مشترک دو دختر به نام‌های «نگین» و «عطیه» بود؛ خانواده‌ای که خاطرات ۲۷ سال زندگی با پدر و همسری مهربان را در دل خود به یادگار دارند.

برگرفته از کتاب "رمضان خونین"

ادامه دارد ...

انتهای یپام/