به مناسبت هفه دفاع مقدس منتشر شد:
صندلیهایی که خالی نماندند؛ روایت نیمکتهای مدرسه از دانشآموزانی که به آسمان رفتند
صبح پاییزی مدرسه صدرا، چند صندلی خالی بیش از همیشه حرف برای گفتن داشتند؛ صندلیهایی که جای دانشآموزانی را نشان میدادند که روزی با کیف و کتاب به مدرسه میآمدند، اما جنگ، مسیر زندگیشان را تغییر داد و آنان را از نیمکتهای کلاس به میدان دفاع از میهن رساند.
به گزارش نوید شاهد کرمان، صبح یکشنبه پنجم مهرماه ۱۴۰۵، مدرسه «صدرا» در شهر کرمان میزبان آیینی متفاوت بود؛ آیینی که در آن، کلاسهای درس با یاد دانشآموزانی عطرآگین شد که سالها پیش، آخرین زنگ مدرسه را شنیدند و برای دفاع از ایران، راهی جبههها شدند.
چند صندلی خالی در کلاس قرار گرفته بود؛ اما این بار، خالی بودن صندلیها معنای دیگری داشت. هر صندلی، یادآور دانشآموزی بود که میتوانست امروز در همین کلاس حضور داشته باشد، کتابش را روی میز بگذارد، دست بلند کند و پاسخ معلم را بدهد؛ اما سرنوشت، نام او را در دفتر دیگری ثبت کرده بود؛ دفتر بلند ایثار و شهادت.
احمد گروهیساردو، مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان کرمان، در این مراسم با ادای احترام به مقام شامخ شهدای دانشآموز، صندلیهای نمادین شهدا را نشانهای از حضور ماندگار آنان در فضای مدرسه دانست و گفت: این صندلیها شاید در ظاهر خالی به نظر برسند، اما در حقیقت لبریز از حضور روح بلند و ملکوتی دانشآموزانی هستند که پشت نیمکتهای مدرسه، درس آزادگی و شجاعت را آموختند و آن را در میدانهای نبرد به مرحله عمل رساندند.
وی با اشاره به نقش مدرسه در ساختن آینده کشور افزود: مدرسه، نخستین سنگر تربیت انسانهای آزاده است و دانشآموزان امروز باید بدانند نشستن بر این نیمکتها، امانتی است که شهدا با تقدیم جان خود برای آنان به یادگار گذاشتهاند.
گروهیساردو ادامه داد: وظیفه اصلی نسل امروز، جهاد علمی و صیانت از ارزشهایی است که شهیدان برای آن جانفشانی کردند؛ چراکه آینده کشور به دست همین دانشآموزانی ساخته خواهد شد که امروز پشت همین نیمکتها مینشینند.
مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان کرمان در پایان تصریح کرد: هر کلاس درسی که نام شهیدی بر آن است، یک دانشگاه انسانسازی است و ما در بنیاد شهید امیدواریم با زنده نگه داشتن نام و یاد این شهدای نوجوان، فرهنگ ایثار در تار و پود نظام آموزشی کشور نهادینه شود.
امروز، در مدرسه صدرا، چند صندلی خالی بود؛ اما هیچکدام بیصاحب نبودند. نام و یاد دانشآموزانی بر آنها نشسته بود که روزی از همین مدرسهها برخاستند و برای دفاع از خاک و آرامش ایران، راهی شدند. شاید جای آنان در کلاس خالی مانده باشد، اما خاطرهشان هنوز در میان نیمکتها، در کتابهای درس و در نگاه دانشآموزانی که امروز پشت همان صندلیها مینشینند، ادامه دارد.
انتهای یپام/
