خاطرهای از شهید «گودرز جهانگیری»
«هر شب خوابش را میدیدم»؛ روایت مادری چشمانتظار
مادر شهید تعریف میکند: مدت زیادی گذشته بود و نامهای برایم نفرستاده بود. ناراحت بودم و هر شب خوابش را میدیدم. اصلاً غذا از گلویم پایین نمیرفت. دامادم میگفت؛ ناراحت نباش. خودم میروم و تلگراف میزنم. چند روز بعد، نامهای از گودرز آمد. خیلی خوشحال شدم. تا اینکه بعد از مدتی به دامادم گفتند که گودرز شهید شده است.
به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «گودرز جهانگیری» یکم آذر ماه ۱۳۴۲، در شهرستان بندرعباس دیده به جهان گشود. پدرش علی، کشاورز بود و مادرش دختک نام داشت. تا اول راهنمایی درس خواند. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. چهارم مهر ماه ۱۳۶۲، در سومار توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سینه، شهید شد. مزارش در گلزار شهدای شهرستان میناب واقع است.
آخرین نامه و پایان روزهای چشمانتظاری یک مادر
مدت زیادی گذشته بود و نامهای برایم نفرستاده بود. ناراحت بودم و هر شب خوابش را میدیدم. اصلاً غذا از گلویم پایین نمیرفت.
دامادم میگفت: «ناراحت نباش. خودم میروم و تلگراف میزنم.»
چند روز بعد، نامهای از گودرز آمد. خیلی خوشحال شدم. تا اینکه بعد از مدتی به دامادم گفتند که گودرز شهید شده است. آن روز همه گریه میکردند. گفتم: «چی شده؟» به من گفتند که گودرز تیر خورده و احمد رفته بیمارستان تا او را با خود بیاورد. اما با این حال، من فهمیدم که پسرم شهید شده است.
یاد آن روزی میافتم که به او اجازه نمیدادم به جبهه برود. به من میگفت: «مادرِ من، هر کسی مادر دارد، اگر قرار باشد که تمام مادرها نگذارند بچههایشان به جبهه بروند، پس چه کسی از شهر و خانوادهاش دفاع کند؟»
(به نقل از مادر شهید، دختک زارعی کریانی)
انتهای متن/
