نماد غیرت و ایستادگی در آسمان ایران

 

 

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، سرلشکر خلبان شهید «محمد نوژه» در هشتم فروردین ماه ۱۳۲۴ در تهران و در خانواد‌های مسلمان و معتقد به احکام مترقی و نورانی اسلام، دیده به جهان گشود. پدرش اکبر مردی مؤمن و متدیّن و اهل مسجد بود و محمد را از همان اوان کودکی با نماز و روزه آشنا کرد. وی پس از پشت سرگذاشتن دوران ابتدایی و متوسطه و دریافت مدرک دیپلم ریاضی، در سیزدهم مهرماه ۱۳۴۲ به استخدام نیروی زمینی ارتش در آمد.

 

او پس از گذراندن دوره‌های آموزش نظامی و دریافت درجه ستوان دومی، از آنجا که علاقه وافری به آموختن فن خلبانی داشت داوطلبانه به نیروی هوایی انتقال یافت و پس از طی آموزش‌های نظامی و موفقیت در آزمون‌های زبان انگلیسی و مهارت‌های تخصصی و پشت سر گذاشتن دوره‌های آکادمی پرواز و پرواز مقدماتی با هواپیما‌های پاپ و اف -۳۳ در دانشکده پرواز در تاریخ ۱۳۴۹.۵.۲۵ بهمنظور تکمیل دوره خلبانی و پرواز با هواپیما‌های پیشرفته جت شکاری، به هنگ آموزشی ۳۸ پایگاه هوایی «لاردو» ایالت تگزاس کشور امریکا اعزام شد و پس ازطی دوره‌های تکمیلی پرواز و گذراندن دوره سامانه کنترل اسلحه در آمریکا و پرواز با هواپیما‌های تی-۴۱، تی-۶، تی-۳۷، تی-۳۸ به مدت ۵۵ هفته و دریافت نشان خلبانی در تاریخ ۱۳۵۱/۵/۲۰ به ایران بازگشت و جهت پرواز با هواپیمای اف- ۴ (موسوم به فانتوم) در تاریخ ۱۳۵۷/۶/۲۵ به پایگاه سوم شکاری انتقال یافت و به جمع تیزپروازان نیروی هوایی پیوست.

 

شهید نوژه در دوران خدمتیاش همواره فردی با انضباط و برخوردار از دانش پروازی و مهارت‌های تخصصی و یکی از کارکنان ممتاز پایگاه به حساب می‌آمد به طوری که در بررسی خلاصه وضعیت دو شش ماههاش، در سال‌های ۵۶ الی ۵۸ به عنوان افسری پر کار که روزانه بیش از دوازده ساعت وقتش را به امور عملیاتی میپردازد و دو مورد تشویقی به علت جدیّت در امور محوله، از وی یادشده است.

فرمانده گردان یکم شکاری و گردان ۳۱ پایگاه سوم شکاری، رئیس شعبه عملیات مشترک، معاون عملیاتی پایگاه ششم شکاری، معاون دایره عملیات و افسر ستاد عملیاتی پایگاه از جمله مسئولیت‌های وی بوده است.

شهید نوژه انسانی متواضع و خوشبرخورد بود و در طول زندگیاش لحظ‌های از فرایض و احکام دینی غافل نبود. وی هیچگاه فریب مظاهر پر زرق و برق غرب را نخورد و در گفت‌و‌گو با همکارانش از مظاهر فرهنگ غرب به شدت انتقاد میکرد.

با اوجگیری نهضت عظیم اسلامی به رهبری امام خمینی (ره)، در سال ۱۳۵۶ شهید نوژه، چون تشن‌های که به آب زلال و گوارایی رسیده باشد جانی دوباره یافت.

 

۲۵ مرداد ۱۳۵۸ سرگرد خلبان محمد نوژه به همراه ستوان یکم خلبان بشیر موسوی (کابین عقب هواپیما) که برای پشتیبانی از بالگرد‌های نیروی زمینی ارتش و ستون اعزامی کرمانشاه به پاوه اعزام شده بود، پس از انجام عملیات، در حین انجام گشت‌های هوایی، هواپیمای آنها مورد اصابت آتش‌بار عناصر ضدانقلاب قرار گرفت و هواپیما از کنترل خارج شد در حالی که دست راست خلبان کابین جلو (محمد نوژه) بر اثر اصابت گلوله به درون کابین قطع شده بود متأسفانه هیچ یک از خلبانان فرصت استفاده از صندلی‌پران را نیافتند و هواپیما به کوه اصابت و در منطقه قشلاق بین پاوه و روانسر سقوط کرد. ۲۱ ماه رمضان، سرگرد خلبان محمد نوژه و بشیر موسوی به شهادت رسیدند.

پس از شهادت وی، با تلاش ارزشمند مسئولین امر که به پاس خدمات این شهید والامقام صورت گرفت، پایگاه سوم شکاری همدان به پایگاه شهید نوژه تغییر نام یافت. این پایگاه به لحاظ موقعیت جغرافیایی و امکانات دفاعی با برخورداری از خبره ترین خلبانان و مستعدترین کارکنان، یکی از پر جنب و جوش ترین، فعالترین و از کانونهای اصلی درگیری در طول سالهای دفاع مقدس بود هر چند تلاش دشمنان اسلام و انقلاب برآن بود تا چهره پایگاه را مخدوش نمایند ولی به حق کارنامه درخشان این سلحشوران در طول جنگ تحمیلی و در قبل و بعد و دوران سازندگی، دوست را به تعجب و دشمن را به حیرت وا داشته است.

 کودتای نافرجام ۱۸ تیر که به غلط به کودتای نوژه شهرت یافت توسط گروهی از سرسپردگان امریکا و اسرائیل انجام شد و همانگونه که اشاره شد «سرلشکر خلبان شهید محمد نوژه» از خلبانان غیور این پایگاه بود که یک سال قبل از کودتا و در رویارویی با عناصر ضد انقلاب به درجه رفیع شهادت نایل شد.

پایگاه سوم شکاری قبل از پیروزی انقلاب، با عنوان پایگاه شاهرخی شناخته میشد که پس از پیروزی انقلاب مدت کوتاهی به پایگاه حرّ و سپس به پایگاه شهید نوژه تغییر نام یافت.

 

منبع: خبرگزاری دفاع مقدس

انتهای پیام/