شهید سعید غفاری؛ وقتی کارخانه، سنگرِ شهادت شد

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید سعید غفاری در سومین روز از اسفندماه ۱۳۴۱ در روستای تاریخی انجدان از توابع اراک در خانواده‌ای متدین و فرهنگی چشم به جهان گشود. دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی را در همان روستا پشت سر گذاشت و پس از آن، برای دستیابی به افق‌های تحصیلیِ وسیع‌تر، همراه با خانواده به شهر اراک مهاجرت کرد. سعید با پشتکار مثال‌زدنی، دوران راهنمایی و دبیرستان را طی کرد و موفق به اخذ مدرک دیپلم حسابداری شد.

هویتِ انقلابی و زیستِ اجتماعی

نوجوانیِ سعید با اوج‌گیریِ جریان‌های انقلابی در سال‌های ۵۷ هم‌زمان بود. او در این برهه، نه تنها یک ناظر، بلکه یک کنشگرِ فعال بود. حضور در مساجد و پایگاه‌های بسیج، نشان‌دهنده‌ی شکل‌گیریِ یک «هویتِ اجتماعیِ پویا» در اوست. تحلیل شخصیتِ سعید نشان می‌دهد که او از یک «منِ فردی» به «منِ جمعی» رسیده بود؛ چنان‌که هیچ‌گاه وقت خود را به بطالت نمی‌گذراند و با برنامه‌ریزیِ دقیق، زمانی را به مطالعه، فعالیت‌های مذهبی و رسیدگی به مشکلاتِ محرومان اختصاص می‌داد.

هنر، کار و خدمت؛ مثلثِ شخصیتی

یکی از وجوهِ تمایزِ شهید غفاری، توانمندیِ او در حوزه‌ی هنرِ چوب‌تراشی بود. ساختِ کارهای دستیِ زیبا، نشان‌دهنده‌یِ «هوشِ دیداری-فضایی» و «ظرافتِ طبع» اوست؛ هنری که در کنارِ کارِ جدیِ اداری (حسابداری در کارخانه آلومینیوم‌سازی)، توازنی میانِ «روحِ لطیف» و «ذهنِ تحلیل‌گر» او ایجاد کرده بود. او در سال ۱۳۶۲ با ورود به کارخانه‌ی آلومینیوم‌سازی، کار را نه صرفاً برای معیشت، بلکه به عنوانِ «سنگرِ جهادِ اقتصادی» انتخاب کرد و همواره از دسترنجِ خود، گره‌ای از کارِ مستمندان می‌گشود؛ رفتاری که در روان‌شناسی اجتماعی، به عنوانِ «نوع‌دوستیِ نهادینه شده» شناخته می‌شود.

شهادت در خطِ مقدمِ تولید

بمبارانِ کارخانجاتِ اراک توسط دشمن در مرداد ۱۳۶۵، نه تنها یک فاجعه‌ی انسانی، بلکه تلاشی برای متوقف کردنِ چرخ‌هایِ اقتصادیِ کشور بود. شهید سعید غفاری در حالی که در سنگرِ کار و تولید حضور داشت، آماجِ حملاتِ هوایی قرار گرفت. شهادتِ او در محلِ کار، گواه بر این است که برای او، مرزِ بینِ «دفاع در جبهه» و «تولید در کارخانه» معنایی نداشت؛ چرا که هر دو را در مسیرِ اعتلایِ میهن می‌دید.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی