زندگینامه شهید غریب بی نشان؛
وداعِ ابدی در روزهایِ پایانی جنگ؛ قصهِ سیدِ گمنامِ شازند
شهید "سید اسماعیل حسینی" فرزند علاءالدین، متولد ۶ اردیبهشت ۱۳۴۴ در روستای قدمگاهِ شازند، از نیروهای متخصص و مسئول دستهی لشکر ۲۱ حمزه سیدالشهدا(ع) بود. او که تحصیلاتِ دیپلم را با پشتکارِ مثالزدنی به پایان رساند، با آگاهیِ کامل به استخدام ارتش درآمد تا در سنگرِ جهاد، معنایِ تعهد و مسئولیتپذیری را به کمال برساند. شهید حسینی در تاریخ ۲۱ تیرماه ۱۳۶۷ در منطقه ابوقریب به درجه رفیع شهادت نائل آمد و پیکر مطهرش در زمرهی شهدای مفقودالاثر باقی ماند تا نامش به عنوانِ یادگاری از «صبرِ جمیل» در تاریخ دفاع مقدس ثبت شود.
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، دفاع مقدس سرشار از روایت مردانی است که با ایمان، اخلاص و عشق به میهن، راهی میدانهای نبرد شدند و با نثار جان خود، عزت و استقلال ایران اسلامی را تضمین کردند. در میان این ستارگان درخشان، نام شهید سیداسماعیل حسینی، رزمندهای مؤمن، مسئولیتپذیر و فداکار، همچنان در حافظه همرزمان و خانوادهاش زنده است؛ شهیدی که آرزوی دیرینهاش شهادت بود و سرانجام به آن دست یافت، اما پیکرش در میدان نبرد جاودانه ماند.
شهید سیداسماعیل حسینی، فرزند سیدعلاءالدین، ششم فروردینماه سال ۱۳۴۴ در روستای قدمگاه از توابع شهرستان شازند و در خانوادهای متدین، روستایی و زحمتکش چشم به جهان گشود. خانهای ساده و گِلی، اما سرشار از محبت، ایمان و صفا، نخستین مدرسه زندگی او بود؛ محیطی که روحیه دینداری، اخلاق نیکو و مسئولیتپذیری را از همان کودکی در وجودش پرورش داد.
او از سالهای نخست زندگی، همراه پدر در کار کشاورزی مشارکت داشت و با تلاش و سختکوشی آشنا شد. در کنار فعالیتهای روزانه، حضور در مسجد روستا و شرکت در برنامههای مذهبی و فرهنگی، بخش مهمی از دوران نوجوانی او را شکل داد. سیداسماعیل به نماز، مسجد و فعالیتهای جمعی علاقه ویژهای داشت و همواره در کنار دوستان همفکر خود، در برنامههای دینی و اجتماعی حضوری فعال داشت. علاقه و احترام ویژه او به مادر نیز از ویژگیهای برجسته اخلاقی این شهید بود و همواره تلاش میکرد در کارهای خانه یاریرسان خانواده باشد.
پس از پایان دوران ابتدایی، با پشتکار به تحصیل ادامه داد و تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. سپس برای ادامه تحصیل راهی شهر شازند شد و موفق به اخذ دیپلم شد، اما به دلیل شرایط اقتصادی خانواده، از ادامه تحصیل صرفنظر کرد و بار دیگر در کنار پدر به کار و تلاش پرداخت تا بخشی از مشکلات معیشتی خانواده را برطرف کند.
شهید سیداسماعیل حسینی در سال ۱۳۶۴ ازدواج کرد و زندگی مشترک خود را بر پایه ایمان، محبت و ارزشهای اسلامی آغاز کرد. اندکی بعد برای خدمت به انقلاب اسلامی و دفاع از کشور، به استخدام ارتش جمهوری اسلامی ایران درآمد. او این مسیر را نه صرفاً به عنوان یک شغل، بلکه به عنوان رسالتی الهی برای پاسداری از اسلام و میهن انتخاب کرده بود.
با آغاز مأموریتهای رزمی، از طریق لشکر ۲۱ حمزه به جبهههای غرب کشور اعزام شد و به عنوان مسئول دسته، مسئولیت هدایت نیروها را بر عهده گرفت. نزدیک به یک سال حضور مستمر در جبهه، از او رزمندهای باتجربه، شجاع و مورد اعتماد همرزمان ساخته بود. دوستانش از رشادت، روحیه ایثار و مدیریت او در سختترین شرایط نبرد خاطرات فراوانی نقل میکنند.
حضور در جبهه، روح و جان سیداسماعیل را دگرگون کرده بود. او بارها شاهد شهادت دوستان و همرزمانش بود و انتقال مجروحان و پیکرهای مطهر شهدا، تأثیر عمیقی بر روحیه او گذاشته بود. همین تجربهها، اشتیاق او را برای رسیدن به مقام شهادت روزبهروز بیشتر میکرد؛ آرزویی که سرانجام در واپسین روزهای جنگ تحمیلی محقق شد.
سرانجام در بیستویکم تیرماه سال ۱۳۶۷، همزمان با تک دشمن در منطقه ابوقریب عراق، این رزمنده دلاور در نبرد با نیروهای بعثی به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پیکر مطهر او در میدان نبرد باقی ماند و تاکنون اثری از آن به دست نیامده است؛ از همین رو نام شهید سیداسماعیل حسینی در زمره شهدای مفقودالجسد دفاع مقدس ثبت شده است.
امروز، با گذشت سالها از پایان جنگ، یاد و خاطره این شهید والامقام همچنان در دل خانواده، دوستان و همرزمانش زنده است. زندگی سراسر ایمان، تلاش، خدمت و ایثار او، الگویی ماندگار برای نسل جوان به شمار میرود؛ جوانی که از خانهای ساده در روستای قدمگاه برخاست، مسئولیت دفاع از وطن را بر دوش گرفت و سرانجام با نثار جان خود، نامش را در دفتر پرافتخار شهدای جاویدالاثر دفاع مقدس به ثبت رساند.
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی
