نامهی سرخِ نهم اسفند؛ حماسهی فرشتگانِ میناب
در رگهای تپندهی تاریخ این سرزمین، نهم اسفند، چون نگینی سرخ بر پیشانیِ روزگار نقش بست؛ روزی که دبستانی در میناب، از محرابِ علم و دانش، به صحنهی نبردِ حق علیه باطل بدل گشت.
به گزارش نوید شاهد ایلام؛ شنبهای که باید با نوایِ شیرینِ درس و شورِ شادیِ کودکانه آغاز میشد، ناگهان با دودِ سیاهِ جنایت و فریادِ وحشتناکِ ظلم تیره و تار گشت. دشمنِ کوردل، کانونِ نور و معرفت را هدف قرار داد؛ جایی که فرشتگانِ کوچک مشغولِ ساختنِ آیندهای درخشان برای میهن بودند. اما در آن کلاس، درسی فراتر از ریاضی و فارسی تدریس شد؛ درسی عاشقانه از عشق به وطن و ایثار که با جوهرِ خون بر لوحِ ابدیت نگاشته شد.
زنگ تفریح، نه با نوایِ شادی، بلکه با رعدِ برقآسایِ انفجار و لرزشِ خاک به پایان رسید و دودِ غلیظِ جفا، جایگزینِ نشاطِ کودکانه شد. کبوترانِ سپید و بیگناهِ آن دبستان، نه به سمتِ آسمانِ دنیا، بلکه با شور و شعفی ملکوتی و با بالهایی از نور، به سمتِ عرشِ پروردگار پر کشیدند. دفترِ مشقِ آن دانشآموزان، نه با مداد، که با خونِ سرخشان خطخورد تا ماندگارترین درسِ غیرتمندی، مردانگی و ایراندوستی را به نسلهای آینده بیاموزند.
«درسِ شنبه»، درسِ ایستادن تا پای جان و میهندوستی آغشته به خون بود. نامِ آنان به شکلی نو در تاریخ ثبت شد؛ آنان شاگردِ اولِ مکتبِ عشق و مدرسهی شهادت شدند و جاودانه گشتند. کارنامهی زندگیشان چه زود صادر شد و در ماهِ اسفند، با رتبهی عالی و نمرهی بیستِ ایثار، دیپلمِ افتخارِ شهادت گرفتند.
این حماسهی ماندگارِ میناب، رگهای از خون در کالبدِ این خاک شد تا یادِ شهدای دانشآموز، این ستارگانِ درخشان، هرگز از اذهان پاک نشود.
یادداشت از نویسنده ایلامی ایوب کافی
انتهای پیام/
