رقیه موحدی مادر «شهید ابراهیم جاری نجفآبادی» میگوید: پسرم بسیار خوش اخلاق و خوشرو بود و بیشتر اوقات در بسیج فعالیت میکرد و روی حجاب تاکید زیادی داشت. ایشان همیشه میگفت امام و نماز جماعت را ترک نکنید، زمانی هم که به رفتن جبهه اقدام کرد به هیچ عنوان مانعاش نشدم و گفتم من راضی هستم.
حاج «عبدالله بختیاری» پدر شهید والامقام «علی بختیاری» پس از سالها صبر و استقامت و تحمل دوری و رنج فراق به علت کهولت سن دار فانی را وداع گفت و به فرزند شهیدش پیوست.
پدر شهید «ولیاله گرایلی» میگوید: «بهش گفتم پسرم من زورشو دارم برم جبهه کار کنم تو اینجا بمون، هم درس بخون هم مراقب خانه باش گفت: آقاجان امروز جبهه نیاز به نیرو داره، امروز از واجباته که بریم جبهه».
مادر شهید «سید روح اله عمادی» میگوید: نصف شب خواب دیدم روح اله دست چپش تیر خورده بلند شدم گفتم، سید رسول بلند شو روح اله شهید شد، وقتی آوردنش سعی کردم ببینم خوابم تعبیر شده یا نه؟! دیدم دست راستش کلا قطع شده است.
پدر شهید «اباذر فیروزی» میگوید: از هر کدام از دوستانش که میپرسیدم، میگفتند: ما نیروی رزمی گردان بوديم، اباذر مسئولیت يک گردان باهاش بود، شوخیبردار که نیست خط مقدمه، آمدنش دست خودش نیست. آقای فیروزی شما نگران نباشید، ان شاء الله به زودی برمیگردند.
خمان(کمال)رستمی، پدر «شهید بهزاد رستمی» میگوید: پسرم بسیار باهوش بود و آنقدر منطقه را به خوبی میشناخت که همیشه در عملیاتها از ایشان کمک میگرفتند. من و مادرش به شهادت پسرمان افتخار میکنیم که در این مسیر قدم برداشت و عاقبت بخیر شد.
رمضان ارغوان پدر «شهید رضا ارغوان» میگوید: پسرم بسیار خوش برخورد بود و در بدترین شهرها مانند جکی پور، میجاوه، چابهار و زاهدان خدمت کرد. شهادت بعد از جنگ متاع گرانبهایی است که نصیب هرکسی نمیشود، اما هدیه رضا ارغوان شد.