شهید حیدر گلبازی

حیدر و اسفندیار دردها و ناله هایشان را در الرشید جای گذاشتند.

نوید شاهد: همزمان با برگزاری اجلاسیه ملی شهدای غریب اسارت در مشهد مقدس، امروز سه‌شنبه ۲۳ بهمن‌ماه از « کتاب آسمان روی پل»؛ زندگی و خاطرات  شهید غریب «حیدر گلبازی» از تازه های نشر شاهد با حضور صدیقه خدیوی، مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران خراسان رضوی، سید علیرضا فاطمیان پور مدیرکل تبلیغات بنیاد شهید و امور ایثارگران و محمدجواد زمردیان، دبیر کنگره ملی شهدای غریب در اسارت و با حضور جمعی از خانواده‌های معظم شهدا، آزادگان سرافراز، مسئولان فرهنگی و  برادر شهید گلبازی و زائران بارگاه منور رضوی برگزار شد.

​اینجا، شهادت یعنی جان دادن در اوج عطش بی آنکه دستی، آبی به لبانت برساند. یعنی پر کشیدن زیر ضربات کابل، بی آنکه فریادت به گوش کسی برسد جز دیوار‌های سنگی. شهدای غریب اسارت، مظلوم‌ترین آیه‌های جنگ بودند. آنها در سکوت مطلق، در میان چشم‌های ناپاک دشمن، حماسه‌ای ساختند که تنها فرشتگان توانستند آن را ثبت کنند. نه تشییع‌کننده‌ای بود و نه گلاب و قرآن و مادری که بر بالین‌شان مویه کند. تنها خدا بود و یک آسمانِ دلتنگی که از لای میله‌های پنجره، سوسو می‌زد.

در یکی از اتاق‌های مخوف زندان الرشید بغداد، پیکر مجروح و عفونیِ اسیری نوزده‌ساله به نام «حیدر گلبازی» رزمنده تخریبچی لشکر نصر از روستای نصرآباد کاشمر، در سکوتی مرگ‌بار و بر اثر بی‌مهری عمدی زندانبانان بعثی، به شهادت رسید. اما روایتی که هم‌اسیران و حتی مأموران عراقی نقل می‌کنند، از کرامتی بی‌نظیر حکایت دارد: بوی تعفن جانکاه زخم‌هایش، در دم، به عطری بهشتی و روح‌افزا تبدیل شد؛ نشانه‌ای که بر والایی مقام این «شهید غریب در اسارت» مهر تأیید زد. این روایت، شرحی است بر زندگی کوتاه و پرافتخار و شهادت مظلومانه جوانی از دیار کاشمر که سرانجام پیکر مطهرش پس از سال‌ها دوری، به آغوش میهن و زادگاهش بازگشت.

این شهید بزرگوار در آخرین نگاشته‌های خود، بیش از آنکه نگران جان خویش باشد، دغدغه‌ی تداوم راه حق و تسلای دل مادران و پدران شهدا را دارد. او با تأکید بر زنده بودن شهدا، از والدین خود می‌خواهد که امانت الهی را با سربلندی به صاحبش بازگردانند و به جای گریستن، بر افتخار این معامله با خدا ببالند. در ادامه متن کامل این سند معنوی را می‌خوانید.

هم‌رزمان و شاهدان نقل کرده‌اند که در لحظه شهادت، چنان عطر خوشی فضای زندان بعثی‌ها را پر کرد که حتی دشمنان را به حیرت واداشت و آنان را به حقانیت و جایگاه والای این شهیدان معترف ساخت.

جنگ همیشه در خط مقدم تمام نمی‌شود؛ گاهی در راهرو‌های سرد و تاریک اسارت، تازه آغاز می‌شود. «مهرداد احمدی» آزاده سرافراز دفاع مقدس، راوی روز‌هایی است که «نفس کشیدن» شکنجه بود و «آب» آرزویی دست‌نیافتنی. او در این گفت‌و‌گو از لحظات تکان‌دهنده شهادت «حیدر گلبازی» می‌گوید؛ مجروحی که در زندان مخوف الرشید، در چند قدمی هم‌رزمانش با لب تشنه و تنی رنجور جان داد و پیکرش به جای گل، با پوتین‌های دشمن بدرقه شد.

مهرداد احمدی، جانباز ۳۵ % و آزاده سرافراز دوران دفاع مقدس، در گفت‌و‌گو با نوید شاهد تهران بزرگ، خاطره‌ای شگرف و به یادماندنی از دوران اسارت خود در زندان الرشید بغداد را روایت می‌کند؛ روایتی که برگی زرین از کتاب عظیم ایثار و شهادت است و عطر ملکوتی شهادت را در مشام جان می‌نمایاند.