از قاب دوربین تا آسمان شهادت؛ روایت زندگی شهید محمدمهدی زارعی

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید محمدمهدی زارعی در بیست‌وهشتم بهمن‌ماه سال ۱۳۸۱ در استان لرستان دیده به جهان گشود. شهرستان کوهدشت، زادگاه او بود؛ سرزمینی که محمدمهدی سال‌های نخست زندگی خود را در آن سپری کرد و از همان‌جا مسیر زندگی‌اش را آغاز کرد. جوانی که بعدها در مسیر خدمت به کشور قرار گرفت و توانمندی‌هایش را در عرصه‌های مختلف فرهنگی و رسانه‌ای به کار گرفت، سرانجام در دهم اسفندماه سال ۱۴۰۴، در محل خدمت خود در منطقه نظامی اشتهارد، در حمله موشکی به شهادت رسید.

محمدمهدی از آن دسته جوانانی بود که علاقه‌مندی‌هایش را تنها برای خود نگه نمی‌داشت. او توانایی‌های مختلفی در حوزه رسانه و تولید محتوا داشت و هرجا فرصتی برای به‌کارگیری این مهارت‌ها پیدا می‌کرد، با علاقه وارد میدان می‌شد. تولید محتوا، صدابرداری، تدوین و عکاسی از جمله مهارت‌هایی بود که در آن‌ها فعالیت داشت و همین توانایی‌ها سبب شده بود در محیط‌های مختلف فرهنگی و اجتماعی حضوری مؤثر داشته باشد.

او در هوافضای سپاه خدمت می‌کرد و بخشی از فعالیت‌هایش در دوران خدمت نیز به حوزه رسانه و تولید محتوا مربوط می‌شد. دوربین، صدا و تصویر برای محمدمهدی تنها ابزارهای فنی نبودند؛ او از این ابزارها برای ثبت رویدادها، انتقال مفاهیم و انجام مسئولیت‌هایی که برعهده‌اش گذاشته می‌شد استفاده می‌کرد.

فعالیت‌های رسانه‌ای او تنها به محل خدمت محدود نبود. محمدمهدی پیش از آن نیز در زمینه تولید محتوا، صدابرداری، تدوین و عکاسی با بسیج محله و ستاد نماز جمعه همکاری داشت و این فعالیت‌ها از جمله کارهایی بود که به آن‌ها علاقه‌مند بود. حضور در چنین عرصه‌هایی نشان می‌دهد که او ارتباط خود را با فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی حفظ کرده بود و تلاش می‌کرد توانایی‌هایش را در مسیر خدمت به کار بگیرد.

اما آنچه در کنار مهارت‌ها و توانمندی‌های حرفه‌ای، بیش از هر چیز در شخصیت محمدمهدی به چشم می‌آمد، نظم و مسئولیت‌پذیری او بود.

کسانی که با او کار کرده بودند، نظم خاصش را به یاد دارند. محمدمهدی از جمله افرادی بود که کارها را با دقت دنبال می‌کرد و برای امور محوله ارزش و اهمیت ویژه‌ای قائل بود. یکی از ویژگی‌های بارز او این بود که امور مربوط به کار را یادداشت می‌کرد؛ کارهایی که باید انجام می‌داد و حتی کارهایی که به پایان رسانده بود. این عادت، برای او تنها یک رفتار روزمره نبود، بلکه نشان‌دهنده دقت، نظم و احساس مسئولیتی بود که در انجام وظایفش داشت.

برای محمدمهدی، انجام درست یک مسئولیت اهمیت زیادی داشت. او تلاش می‌کرد کاری که بر عهده‌اش گذاشته شده است، با دقت و نظم انجام شود و چیزی از قلم نیفتد. همین روحیه باعث شده بود اطرافیان، او را جوانی منظم و مسئولیت‌پذیر بشناسند.

در کنار این نظم و جدیت، ویژگی دیگری نیز در شخصیت او برجستگی خاصی داشت؛ ادب و تواضع.

محمدمهدی به ادب و فروتنی شناخته می‌شد. تواضع او به‌ویژه پس از ورود به خدمت سپاه بیشتر در رفتارش نمایان شد و به گفته کسانی که او را می‌شناختند، این ویژگی به مرور در وجودش پررنگ‌تر شد. او در ارتباط با دیگران با احترام رفتار می‌کرد و همین برخورد متواضعانه سبب شده بود شخصیتش برای اطرافیان دوست‌داشتنی و قابل احترام باشد.

شاید بتوان گفت ترکیب دو ویژگی «نظم در کار» و «تواضع در رفتار» تصویری روشن از شخصیت محمدمهدی به دست می‌دهد؛ جوانی که در انجام مسئولیت‌هایش جدی بود، اما در برابر دیگران فروتن و مؤدب می‌ماند.

علاقه او به فعالیت‌های رسانه‌ای نیز بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی‌اش بود. تولید محتوا، عکاسی، صدابرداری و تدوین برای محمدمهدی فقط یک مهارت یا سرگرمی نبود؛ او این توانایی‌ها را در محیط‌های مختلف به کار می‌گرفت و در فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی حضور داشت.

عکاسی نیز یکی از علاقه‌مندی‌های او بود. ثبت تصویر برای او فرصتی بود تا لحظه‌ها را ماندگار کند؛ لحظه‌هایی که شاید در نگاه نخست ساده به نظر برسند، اما بعدها ارزش و خاطره آن‌ها بیشتر آشکار می‌شود. در کنار عکاسی، تجربه او در صدابرداری و تدوین، توانایی‌هایش را در حوزه رسانه کامل‌تر کرده بود.

این جوان اهل هنر و رسانه، در کنار همه علاقه‌مندی‌هایش، مسیر خدمت را نیز انتخاب کرد. حضور در هوافضای سپاه بخشی از این مسیر بود؛ مسیری که سرانجام زندگی او را به نقطه‌ای رساند که نامش در شمار شهدای خدمت و دفاع از کشور قرار گرفت.

دهم اسفندماه ۱۴۰۴، روزی بود که زندگی محمدمهدی زارعی رنگ دیگری گرفت.

در جریان حمله موشکی به محل خدمت او در منطقه نظامی اشتهارد، انفجار رخ داد و محمدمهدی بر اثر این حادثه به شهادت رسید. شدت انفجار به اندازه‌ای بود که پیکر او پس از پرتاب‌شدن از محل انفجار دچار حریق شد و به‌شدت آسیب دید.

شهادت او پایان زندگی جوانی بود که هنوز سال‌های بسیاری پیش روی خود داشت؛ جوانی که در بیست‌وهشتم بهمن ۱۳۸۱ متولد شده بود و در دهم اسفند ۱۴۰۴، تنها چند سال پس از آغاز جوانی، جان خود را در مسیر خدمت از دست داد.

محمدمهدی زارعی اگرچه دیگر در میان همکاران، دوستان و آشنایانش حضور فیزیکی ندارد، اما ویژگی‌هایی که در طول زندگی کوتاهش از خود به یادگار گذاشت، همچنان می‌تواند روایتگر شخصیت او باشد؛ نظم در کار، دقت در انجام مسئولیت، ادب، تواضع و علاقه به فعالیت‌های فرهنگی و رسانه‌ای.

او از نسلی بود که دوربین و صدا و تصویر را به خدمت گرفت تا روایت کند و ثبت کند؛ نسلی که بخشی از توانایی‌های خود را در عرصه فرهنگ و رسانه به کار گرفت و در نهایت، خود به موضوع یک روایت ماندگار تبدیل شد.

امروز وقتی از محمدمهدی زارعی سخن گفته می‌شود، تنها از یک نیروی جوان هوافضای سپاه سخن نمی‌گوییم؛ از جوانی یاد می‌کنیم که در کنار انجام وظیفه، اهل هنر و رسانه بود، به نظم اهمیت می‌داد، مسئولیت‌هایش را با دقت دنبال می‌کرد و در رفتار با دیگران، ادب و تواضع را سرلوحه قرار داده بود.

زندگی کوتاه محمدمهدی، اگرچه به پایان رسید، اما خاطره‌اش در میان کسانی که او را دیده و با او کار کرده‌اند، ادامه خواهد داشت؛ خاطره جوانی که با دوربین و صدا و تصویر روایت می‌کرد و سرانجام خودش به روایت یک زندگی کوتاه اما اثرگذار تبدیل شد.

شهید محمدمهدی زارعی در دهم اسفندماه ۱۴۰۴، در منطقه نظامی اشتهارد به شهادت رسید و نامش در دفتر شهدای این سرزمین ماندگار شد؛ نام جوانی از دیار لرستان که مسیر زندگی‌اش را با خدمت، مسئولیت‌پذیری، ادب و تلاش طی کرد و جان خود را در راه انجام وظیفه تقدیم کرد.
انتهای پیام/