«۱۶۸ پرنده»؛ شعرخوانی سوزناک برای شهدای دانشآموز میناب
عبدالحمید انصارینسب در سوگ شهدای دانشآموز مدرسه «شجره طیبه» میناب، شعری بغضآلود و تأثیرگذار خواند؛ شعری که روایتگر داغ مادران و پدران، مظلومیت دخترکان معصوم و آرزوی بازگشت ۱۶۸ پرنده به صبحگاه مدرسه است.
به گزارش نوید شاهد هرمزگان؛ عبدالحمید انصارینسب در رثای شهدای دانشآموز مدرسه «شجره طیبه» میناب، شعری سوزناک و تأثیرگذار خواند؛ شعری که با تصاویر مادرانه و پدرانه، عمق اندوه خانوادههای داغدار و مظلومیت کودکان این مدرسه را به تصویر میکشد.
انصارینسب شعر خود را با پرسشی تکاندهنده آغاز میکند:
ساعت چند بود؟
که باد
بریدههای خبر را منتشر کرد
و پرندههای بسیار از روحم پرکشیدند
مادر شروند میخواند
میناب گلستونن
و گلستان همین شجرۀ طیبه است
که دارد میسوزد
با کتابها و کیفها
و مقنعۀ دخترکانی
که به سن تکلیف نرسیدهاند
رسیدهاند به ابرها
دارند نماز میخوانند
یکی دل مرا از زیر آوار
بیرون بیاورد
خندههای دخترم را پس بدهد
این واگویۀ مادری است
که جلادان، قناری کوچکش را
زنده به گور کردهاند
اما آوازش هنوز در گوش پدری است
که بیل مکانیکی تنها دستهای دخترش را
آوار برداری کرده است
باید تکه تکه اجساد گم شده را بردارم
بر بام میناب بگذارم
و صدا بزنم تا ۱۶۸ پرنده برگردند
به صبحگاه مدرسۀ شجرۀ طیبه
دوباره سرود ملی بخوانند!
انتهای متن/
