درس‌های ۸ سال اسارت برای جنگ‌های نوین؛ مقاومت همچنان تنها راه پیروزی است

 

 

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ،  جنگ، تنها در خاکریز‌ها و سنگر‌ها خلاصه نمی‌شود؛ گاهی سخت‌ترین جبهه‌ها را نه در میدانِ آتش، که در «سکوت» باید فتح کرد. آزادگان سرافراز، همان مردانی‌اند که پس از روز‌های حماسه، سال‌های سختِ صبوری را در بندِ دشمن گذراندند؛ در سلول‌هایی که دیوارهایش، مرز میانِ امید و ناامیدی بود. آنان تندیس‌های استقامتی شدند که حتی در اسارت، پرچمِ عزتِ ایران را بر زمین نگذاشتند و با صبری که از مکتب و ایمان ریشه می‌گرفت، اردوگاه‌های رژیم بعث را به دانشگاهِ مقاومت بدل کردند.

 

به مناسبت سالروز ورود غرورآفرین آزادگان سرافراز به میهن اسلامی، پای صحبت‌های آزاده‌ی سرافراز و جانباز ۴۰ درصد، «حسین کرمی» نشسته‌ایم.

حسین کرمی متولد اول فروردین‌ماه ۱۳۴۳ است؛ او در سال ۱۳۶۱ و پس از ده ماه حضور در جبهه، در عملیات «والفجر مقدماتی» مجروح و به اسارت دشمن درآمد، هشت سال در اردوگاه‌های رژیم بعث اسیر ماند و در اواخر مردادماه ۱۳۶۹ به میهن بازگشت. آزاده‌ای که امروز روایتگر بخشی از تاریخ پرافتخار ایثار و مقاومت این سرزمین است و پیوندِ رزمندگانِ دیروز را با جامعه‌ی امروز برقرار می‌کند.

 

وقتی صحبت از جنگ می‌شود، ذهن‌ها ناخودآگاه به سمت دوران دفاع مقدس می‌رود. تفاوت جنگِ اول با جنگ‌های دوم و سوم، زمین تا آسمان است؛ نه تنها در نوع تجهیزات و ابزارآلات که از نوعِ مشارکت است. در جنگ اول (دفاع مقدس)، ما با یک جنگ مستقیم و فراگیر روبرو بودیم؛ جنگی که در آن از نیروهای نامنظم شهید چمران تا بسیجیان، عشایر و حتی مردم عادی در خرمشهر، همه و همه مستقیماً در میدان نبرد حاضر بودند. این مشارکتِ عمومی باعث شد که امروز از تمام اقشار، شهید و آزاده و جانباز داشته باشیم. اما در جنگ‌های نوین که بیشتر بر پایه توان موشکی و هوایی است، مدلِ مشارکت تغییر کرده و به میدان‌های دیگری منتقل شده است.

 

بسیاری از ما می‌پرسند در آن ۸ سال اسارت، چه چیزی باعث شد رزمندگان تسلیمِ روحی نشوند؟ اگر شعار ندهیم و واقعیت را بگوییم، پاسخ فقط یک کلمه است: «مکتب». ایمان و اعتماد به خدا برآمده از همین مکتب بود که مقاومت را ممکن می‌کرد. ما در اسارت، برخلافِ بسیاری از اردوگاه‌های جنگی در کشورهای دیگر که آمار خودکشی در آن‌ها بالا بود، امیدِ مطلق داشتیم. مقاومت نه تنها ناامیدی نمی‌آورد، بلکه تولیدِ امید می‌کرد. به همین دلیل میتوانیم محکم و قاطع بگوییم که فرهنگِ دفاع مقدس، هنوز زنده است؛ چرا که پدیده‌هایی که امروز در جنگ‌های اخیر می‌بینیم، ریشه در همان ایثار و فداکاری دارد که در دفاع مقدس تجربه کردیم.

 

در زمان اسارت، رسانه‌های خارجی مدام تلاش می‌کردند خانواده‌ها را علیه دولت بشورانند تا برای آزادیِ اسرایشان، تن به مذاکره و باج‌دهی بدهند. اما در ایران، قضیه برعکس بود. خانواده‌ها نه‌تنها فشار نمی‌آوردند، بلکه با صلابت می‌گفتند: «ما راضی نیستیم به خاطر آزادیِ فرزندمان، امتیازی به دشمن داده شود.» امروز نیز همان روحیه در خانواده شهدا و ایثارگران موج می‌زند؛ با این تفاوت که آگاهی و تجربه مادران و همسرانِ شهدا بسیار بالاتر رفته است. اگر در جنگ اول، احساساتِ پاکِ خانوادگی در این پایداری دخیل بود، امروز شاهد یک حمایتِ کاملاً عقلانی، آگاهانه و استراتژیک هستیم.

 

پیامِ من از دوران اسارت برای مردم امروز این است: هر انسانِ متکبر و ظالمی، اگر در مقابلِ خود طرفی را ببیند که عقب‌نشینی می‌کند، جری‌تر شده و بیشتر هجوم می‌آورد. این یک فرمولِ کلیِ انسانی است. ما در اردوگاه‌های عراق، بدون هیچ امکاناتی، وقتی در برابرِ احکامِ ظالمانه ایستادگی می‌کردیم، دشمن مجبور به عقب‌نشینی می‌شد. امروز هم جامعه در وضعیتِ آزاد، با داشتن قدرت نظامی و وحدت، نباید از هیچ تهدیدی واهمه داشته باشد. اختلاف و دودستگی، همان چیزی است که دشمن برایش سرمایه‌گذاری می‌کند. اگر در اردوگاه، اختلاف میان اسرا پیش می‌آمد، دشمن بلافاصله طمع می‌کرد؛ در کشور نیز همین‌گونه است. هرچه اختلاف بیشتر شود، قدرت تصمیم‌گیری ضعیف می‌شود.

 

بهترین راهِ پیروزی در میدان‌های امروز، خسته نشدن، ادامه دادن و حضور آگاهانه در صحنه است؛ تا زمانی که رهبری عزیز صلاح بدانند. منِ حسین کرمی، که اصالتاً فرهنگی هستم و امروز نیز در حوزه‌های هنری، مستندسازی و نگارش کتاب‌های دفاع مقدس فعالیت می‌کنم، با تمام وجود باور دارم که تاریخ در حال تکرار است؛ مقاومت در برابر ظلم، همواره هزینه دارد، اما هزینه‌اش از تسلیم شدن به مراتب کمتر است.

 

گفت‌وگو: جلیلی نسب