گفت‌و‌گو با آزاده و جانباز «حسین کرمی» به مناسبت سالروز ورود آزادگان

درس‌های ۸ سال اسارت برای جنگ‌های نوین؛ مقاومت همچنان تنها راه پیروزی است

حسین کرمی، آزاده‌ی سرافراز و جانباز ۴۰ درصد دوران دفاع مقدس، معتقد است فرمولِ شکستِ مستکبران در اردوگاه‌های عراق، همان فرمولی است که امروز در مواجهه با جنگ‌های نوین کارآمد است. او با بازخوانی خاطرات اسارت، نقش خانواده‌ها را از یک حمایت عاطفی در دهه ۶۰ به یک پشتیبانی عقلانی و آگاهانه در عصر حاضر تعبیر می‌کند.

کد خبر: ۶۲۷۷۵۲

يکشنبه - ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 25 May

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ،  جنگ، تنها در خاکریز‌ها و سنگر‌ها خلاصه نمی‌شود؛ گاهی سخت‌ترین جبهه‌ها را نه در میدانِ آتش، که در «سکوت» باید فتح کرد. آزادگان سرافراز، همان مردانی‌اند که پس از روز‌های حماسه، سال‌های سختِ صبوری را در بندِ دشمن گذراندند؛ در سلول‌هایی که دیوارهایش، مرز میانِ امید و ناامیدی بود. آنان تندیس‌های استقامتی شدند که حتی در اسارت، پرچمِ عزتِ ایران را بر زمین نگذاشتند و با صبری که از مکتب و ایمان ریشه می‌گرفت، اردوگاه‌های رژیم بعث را به دانشگاهِ مقاومت بدل کردند.

به مناسبت سالروز ورود غرورآفرین آزادگان سرافراز به میهن اسلامی، پای صحبت‌های آزاده‌ی سرافراز و جانباز ۴۰ درصد، «حسین کرمی» نشسته‌ایم.

حسین کرمی متولد اول فروردین‌ماه ۱۳۴۳ است؛ او در سال ۱۳۶۱ و پس از ده ماه حضور در جبهه، در عملیات «والفجر مقدماتی» مجروح و به اسارت دشمن درآمد، هشت سال در اردوگاه‌های رژیم بعث اسیر ماند و در اواخر مردادماه ۱۳۶۹ به میهن بازگشت. آزاده‌ای که امروز روایتگر بخشی از تاریخ پرافتخار ایثار و مقاومت این سرزمین است و پیوندِ رزمندگانِ دیروز را با جامعه‌ی امروز برقرار می‌کند.

تفاوت جنسِ جنگ‌ها؛ از خاکریز تا تکنولوژی

وقتی صحبت از جنگ می‌شود، ذهن‌ها ناخودآگاه به سمت دوران دفاع مقدس می‌رود. تفاوت جنگِ اول با جنگ‌های دوم و سوم، زمین تا آسمان است؛ نه تنها در نوع تجهیزات و ابزارآلات که از نوعِ مشارکت است. در جنگ اول (دفاع مقدس)، ما با یک جنگ مستقیم و فراگیر روبرو بودیم؛ جنگی که در آن از نیروهای نامنظم شهید چمران تا بسیجیان، عشایر و حتی مردم عادی در خرمشهر، همه و همه مستقیماً در میدان نبرد حاضر بودند. این مشارکتِ عمومی باعث شد که امروز از تمام اقشار، شهید و آزاده و جانباز داشته باشیم. اما در جنگ‌های نوین که بیشتر بر پایه توان موشکی و هوایی است، مدلِ مشارکت تغییر کرده و به میدان‌های دیگری منتقل شده است.

مکتب؛ رمزِ تاب‌آوری در زندان‌های عراق

بسیاری از ما می‌پرسند در آن ۸ سال اسارت، چه چیزی باعث شد رزمندگان تسلیمِ روحی نشوند؟ اگر شعار ندهیم و واقعیت را بگوییم، پاسخ فقط یک کلمه است: «مکتب». ایمان و اعتماد به خدا برآمده از همین مکتب بود که مقاومت را ممکن می‌کرد. ما در اسارت، برخلافِ بسیاری از اردوگاه‌های جنگی در کشورهای دیگر که آمار خودکشی در آن‌ها بالا بود، امیدِ مطلق داشتیم. مقاومت نه تنها ناامیدی نمی‌آورد، بلکه تولیدِ امید می‌کرد. به همین دلیل میتوانیم محکم و قاطع بگوییم که فرهنگِ دفاع مقدس، هنوز زنده است؛ چرا که پدیده‌هایی که امروز در جنگ‌های اخیر می‌بینیم، ریشه در همان ایثار و فداکاری دارد که در دفاع مقدس تجربه کردیم.

نقش خانواده‌ها؛ از احساس تا عقلانیت

در زمان اسارت، رسانه‌های خارجی مدام تلاش می‌کردند خانواده‌ها را علیه دولت بشورانند تا برای آزادیِ اسرایشان، تن به مذاکره و باج‌دهی بدهند. اما در ایران، قضیه برعکس بود. خانواده‌ها نه‌تنها فشار نمی‌آوردند، بلکه با صلابت می‌گفتند: «ما راضی نیستیم به خاطر آزادیِ فرزندمان، امتیازی به دشمن داده شود.» امروز نیز همان روحیه در خانواده شهدا و ایثارگران موج می‌زند؛ با این تفاوت که آگاهی و تجربه مادران و همسرانِ شهدا بسیار بالاتر رفته است. اگر در جنگ اول، احساساتِ پاکِ خانوادگی در این پایداری دخیل بود، امروز شاهد یک حمایتِ کاملاً عقلانی، آگاهانه و استراتژیک هستیم.

فرمولِ شکستِ مستکبران: «ایستادگی»

پیامِ من از دوران اسارت برای مردم امروز این است: هر انسانِ متکبر و ظالمی، اگر در مقابلِ خود طرفی را ببیند که عقب‌نشینی می‌کند، جری‌تر شده و بیشتر هجوم می‌آورد. این یک فرمولِ کلیِ انسانی است. ما در اردوگاه‌های عراق، بدون هیچ امکاناتی، وقتی در برابرِ احکامِ ظالمانه ایستادگی می‌کردیم، دشمن مجبور به عقب‌نشینی می‌شد. امروز هم جامعه در وضعیتِ آزاد، با داشتن قدرت نظامی و وحدت، نباید از هیچ تهدیدی واهمه داشته باشد. اختلاف و دودستگی، همان چیزی است که دشمن برایش سرمایه‌گذاری می‌کند. اگر در اردوگاه، اختلاف میان اسرا پیش می‌آمد، دشمن بلافاصله طمع می‌کرد؛ در کشور نیز همین‌گونه است. هرچه اختلاف بیشتر شود، قدرت تصمیم‌گیری ضعیف می‌شود.

کلام آخر

بهترین راهِ پیروزی در میدان‌های امروز، خسته نشدن، ادامه دادن و حضور آگاهانه در صحنه است؛ تا زمانی که رهبری عزیز صلاح بدانند. منِ حسین کرمی، که اصالتاً فرهنگی هستم و امروز نیز در حوزه‌های هنری، مستندسازی و نگارش کتاب‌های دفاع مقدس فعالیت می‌کنم، با تمام وجود باور دارم که تاریخ در حال تکرار است؛ مقاومت در برابر ظلم، همواره هزینه دارد، اما هزینه‌اش از تسلیم شدن به مراتب کمتر است.

گفت‌وگو: جلیلی نسب