«آنها که در دلشان میگویند: چه شهیدی، چه بساطی!»
به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید اسدالله احمدی در دوم دیماه ۱۳۳۴ در شهرستان خدابنده دیده به جهان گشود. او با روحیهای سرشار از غیرت و شجاعت، برای دفاع از خاک میهن به صف رزمندگانِ «ستاد جنگهای نامنظم» پیوست و دلیرانه در جبهههای حق علیه باطل حضور یافت. این شهید والامقام پس از رشادتهای بسیار، سرانجام در بیستونهم مرداد ۱۳۶۰ در منطقه عملیاتی اهواز، بر اثر اصابت ترکش مین به دیدار معبود شتافت. پیکر پاک این شهید سرافراز اکنون در گلزار شهدای بهشت رضای شهرستان نظرآباد، میعادگاه عاشقان و عارفان است.
در ادامه متن وصیت نامه شهید اسدالله احمدی را بخوانید.
«سلام و درود بر رهبر کبیر اسلامیان دنیا. سلام به پدر و مادر و دوستان و آشنایان.
خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی، خمینی را نگه دار.
عرض سلام دارم به بازماندگان این دنیای فانی. برادر و ای خواهر، اگر من شهید شدم، به آرزوی خود رسیدم؛ بنابراین، گریه نکنید، بلکه به یکدیگر تبریک بگویید.
و شما به آنها که سر در لاک خود فرو بردهاند و بر آن کسان بگویید؛ آنان که به زبانشان میگویند اللهاکبر و در جمع شما نیز هستند که در دلشان میگویند: “چه شهیدی، چه بساطی!”. این دیرنگری است که خانمان را و بچههای خود را رها میکند و به جنگ میرود.
و از قول من به آنها بگویید: ای برادر و ای خواهر، بله، شما چنین فکر میکنید برای اینکه هیچوقت به مسجد و برای خدا و برای ارشاد شدن به نماز جمعه نمیروید و فقط دنبال مادیات هستید و با به رادیوهای بیگانه گوش دادن، عمر خود را تلف میکنید. بله، اگر شما اول خودشناس باشید و بعد به خداشناسی بپردازید، آنوقت است که میگویند بله.
آنان که در زندان و پشت در زندان حزب کومله به دستور قاسملوی جلاد، هواپیمای عراق آنها را بمباران کردند و شهید شدند، آنان نیز زن و بچه داشتند.
والسلام علیک.»

انتهای پیام/