سیری در کلام شهید «رمضانعلی آقایی»:
جوانان ۱۲ ساله و پیرمردان ۷۰ ساله؛ اینگونه به لقای حق شتافتند
شهید «رمضانعلی آقایی» در وصیتنامه خود، با نگاهی تیزبینانه به انقلاب اسلامی و خون شهیدان، از رمز و راز پیوستن به جندالله میگوید. او با کلامی صریح و تکاندهنده، مخالفان انقلاب را به تأمل در حقیقت دعوت میکند و «حب دنیا» را ریشه تمام خطاها میداند؛ روایتی از یک جوان که قلبش آماج تیر دشمن شد تا حقیقت زنده بماند.
به گزارش نوید شاهد البرز؛ «شهید رمضانعلی آقایی» در سال ۱۳۳۹ در روستای کندر دیده به جهان گشود و با پیوستن به سپاه پاسداران، راهی جبهههای نبرد شد. او سرانجام در هفتم مرداد ۱۳۶۱ در پاسگاه زید، با اصابت گلوله به قلب به فیض شهادت نائل آمد. مزار مطهر این شهید والامقام در گلزار شهدای کندر قرار دارد و یادش همواره گرامی است.»
در ادامه متن وصیت نامه شهید رمضانعلی آقایی را بخوانید.
از هنگامی کـه نـدای امـام خمینـی از جـان ملـت مسـلمان بهپاخاستـهی ایـران دمیـد، همـگان را آمـادة شـهادت و لقـای حـق کرد. تشـنگان دریـای عشـق و ایثـار از یکدیگـر سـبقت میگیرند.
[بـا] نبردها[یشان] کفـر و نفـاق را درهـم میشـکنند و افتخـار میآفریننـد. فدائیـان اسـلام بـا کوشـش هرچـه بیشـتر خـود، مقدمـات حكومـت الهـی حضـرت مهـدی (عج) را فراهـم میكننـد و بـا خـون خـود در پیكـر اجتمـاع حیـات تـازهای میدهنـد.
خدایـا، تـو را شـکر میکنـم کـه لحظههـای عرضـهی وجـودم را آنقـدر بـه تأخیـر انداختـی کـه جوانـیام مواجـه بـا انقـلاب شـکوهمند اسـلامی و بـا همـت الله و بـا قـدرت والا و راهنمایی روحالله، پیوسـتم بـه سـپاه حـزبالله و اگـر سـعادتی باشـد، انشـاءالله خواهـم پیوسـت بـه جندالله.
و شـما اندک مخالفینـی کـه تـا حـالا ایـن انقـلاب و ایـن امـام و ایـن امـت را درک نکردهاید، [قلبتان سیاه است]. اینهمـه جوانهـای کوچـک و بـزرگ، این همـه روحانیونـی چـون شـهید مطهـری، شـهید مفتـح، شـهید دسـتغیب، شـهید مدنـی، شـهید مظلومـی چـون دکتـر سـیدمحمد حسـینی بهشـتی، کـه سیدالشـهدای ایـران بـود، و دیگـر عزیزانـی کـه از جـان خـود گذشـتند، در قلـب شـما اثـر نگذاشـت و شـماها بـا همـان کارهـای پسـت و پلیـدی کـه از گذشـته داشـتهاید [را] تـرک نکردیـد.
شـماها کمـی بـه خـود فکـر کنیـد و بـه ایـن پیرمردهـا کـه سنشـان از هفتـاد سـال گذشـته [اسـت] و ایـن بچههـای یازدهسـاله و دوازدهسـاله کـه از جـان خـود گذشـتند و فکـر آنهـا [دفـاع از اسـلام و کشورشـان] بـوده [اسـت] و هسـت و تـا آخریـن نفـس [جنگیدنـد] و بـا تکبیـر بـه لقـای حـق پیوسـتند. نه تنهـا آنهـا، بلكـه همـهی انسـانهای پـاک در [برخی] از کشـورها بـه واقعیـت پـی بردنـد و بـه اسـلام عزیـز گرویدنـد؛ ازجملـه گاوپرسـتان در هندوسـتان، خورشیدپرسـتان در ژاپـن و ایرلندیهـا در انگلسـتان [و] در دیگـر کشـورهای اروپایـی کـه طـرفدار ایـن انقـلاب شـدهاند.
ولـی شـما ضدانقلابیـون [مـزدور] قلبهایتـان بسـیار سـیاه اسـت کـه اجـازهی فکـرکردن بـه خـود نمیدهیـد و وابسـتگیهای نفسـانی کـه داریـد [بـه شـما اجـازهی فکـرکردن نمیدهـد]. در ایـن مـورد اشـاره میکنـم بـه جملـهای از پیامبـر بـزرگ اسـلام (ص) کـه میفرمایـد: «حُبُّ الدُّنیا کُلُّ رأسِ خَطیئَةٍ»؛ حبّ دنیـا در رأس همـهی خطاهاسـت.
در خطبـه از نهجالبلاغـه یكـی در رابطـه بـا مـال دنیـا و دیگـر در رابطـه بـا جنـگ خطبـهی ۶۲، ضمیمـه میشـود تـا پیـام کاملتـر گـردد.
«والسلامعلیمناتبعالهدی»
۶۱/۵/۱
