یادداشت به مناسبت سالروز شهادت حضرت محمد(ص) و امام حسن مجتبی(ع)
از مدینه تا امروز؛ روایت غربت پیامبر(ص) و مظلومیت امام حسنمجتبی(ع)
«در سالروز رحلت پیامبر اعظم(ص) و شهادت امام حسن مجتبی(ع)، فرصتی برای پاسخ به یک پرسش مهم است: ما از پیامبر(ص) و اهلبیت او چه آموختهایم و در بزنگاههای زندگی، چقدر به آنچه آموختهایم پایبند میمانیم؟»
به گزارش نوید شاهد سمنان، گاهی تاریخ، با همه فاصلهای که از امروز ما دارد، آنقدر زنده است که میتوان صدای قدمهایش را در کوچههای مدینه شنید؛ میتوان اندوهی را که بر خانه پیامبر اعظم(ص) سایه انداخته احساس کرد و میتوان غربت امام حسن مجتبی(ع) را نه فقط در صفحات تاریخ، که در دل حقیقت جستوجو کرد.
رحلت پیامبر اکرم حضرت محمد مصطفی(ص)، تنها پایان زندگی پربرکت مردی بزرگ نبود، پایان ظاهری حیات کسی بود که خداوند او را برای هدایت انسانها برگزید و با بعثت او، مسیر تاریخ بشریت را تغییر داد. پیامبری که از میان مردمی برخاست که در تاریکی جهل و تعصب گرفتار بودند و آنان را به توحید، عدالت، کرامت انسانی و اخلاق فراخواند. او آمد تا انسان را از بند بتهای سنگی و بتهای درونی آزاد کند و جامعهای بسازد که در آن ارزش انسانها به ایمان، تقوا و حقیقتجویی باشد.
اما آنچه پس از رحلت رسول خدا(ص) بر خاندان او گذشت، بخش تلخ و عبرتآموز تاریخ اسلام است؛ تلخیای که نشان میدهد فاصله میان «شناخت حق» و «ایستادن پای حق» گاهی بسیار زیاد است.
چند دهه بعد، نوبت به امام حسن مجتبی(ع) رسید؛ امامی که فرزند علی(ع) و فاطمه زهرا(س) و سبط پیامبر اکرم(ص) بود. او وارث مکتب نبوی و ادامهدهنده مسیر امامت بود؛ اما روزگار با او نیز به گونهای دیگر از غربت رفتار کرد. امام حسن(ع) در شرایطی قرار گرفت که جامعه اسلامی گرفتار تفرقه، دنیاطلبی، فریب و سستی در حمایت از حق شده بود.
شاید یکی از بزرگترین درسهای زندگی امام حسن مجتبی(ع)، فهم درست مفهوم «صبر» باشد. صبر در مکتب اهلبیت(ع) به معنای سکوت در برابر باطل نیست، بلکه گاهی صبر، انتخاب دشوارترین راه برای حفظ اصل دین و جلوگیری از نابودی حقیقت است. صلح امام حسن(ع) را باید در همین چارچوب فهم کرد؛ تصمیمی که نه از سر ضعف، بلکه برای حفظ اسلام و آشکار شدن چهره واقعی جریان نفاق و دنیاطلبی اتخاذ شد.
امام حسن(ع) مظلوم بود، زیرا جامعهای که باید پشتیبان امام خویش باشد، گرفتار خواستههای دنیوی شد. غربت او، غربت یک انسان تنها نیست؛ غربت حقیقتی است که در میان هیاهوی دنیاطلبی، کمتر شنیده میشود.
در سالروز رحلت پیامبر اعظم(ص) و شهادت امام حسن مجتبی(ع)، فرصتی برای پاسخ به یک پرسش مهم است: ما از پیامبر(ص) و اهلبیت او چه آموختهایم و در بزنگاههای زندگی، چقدر به آنچه آموختهایم پایبند میمانیم؟
پیامبر(ص) به ما آموخت که ایمان بدون اخلاق، جامعه را نجات نمیدهد و امام حسن(ع) به ما آموخت که دفاع از حقیقت، همیشه با شمشیر و میدان جنگ نیست؛ گاهی باید با بصیرت، صبر و فداکاری از حقیقت پاسداری کرد.
امروز اگر نام پیامبر اعظم(ص) را بر زبان میآوریم، باید اخلاق، رحمت، عدالت و کرامت او را نیز در زندگی خود جاری کنیم. اگر برای امام حسن مجتبی(ع) اشک میریزیم، باید از خود بپرسیم آیا در برابر فتنهها و جریانهایی که حقیقت را به حاشیه میرانند، اهل بصیرت و وفاداری هستیم؟
مدینه هنوز شاهد آن غربت تاریخی است، اما این غربت میتواند برای همیشه باقی نماند، اگر نسلهای امروز و فردا پیام مکتب نبوی و علوی را درست بفهمند.
رحلت پیامبر اکرم حضرت محمد(ص) و شهادت امام حسنمجتبی(ع)، دو نقطه بزرگ برای بازگشت به حقیقت است. بازگشت به پیامبری که انسان را به رحمت و توحید دعوت کرد و امامی که با صبر و مظلومیت، از اصل اسلام پاسداری کرد.
امروز بیش از هر زمان دیگری، جهان تشنه پیام محمدی(ص) است، پیام عدالت، معنویت، کرامت و مقابله با ظلم و چه زیباست که در سوگ پیامبر رحمت و سبط مظلومش، به جای آنکه تنها تاریخ را مرور کنیم، از خود بپرسیم: اگر امروز در برابر یک انتخاب تاریخی قرار بگیریم، در کدام سوی حقیقت خواهیم ایستاد؟
انتهای متن/
