نامه‌ای از جبهه دهلران؛ به امید پیروزی و دیدار دوباره

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «عباس جلالی بهمنی» دوازدهم مهر ماه ۱۳۴۴، در روستای خیرآباد از توابع شهرستان میناب چشم به جهان گشود. پدرش محمد، کارگر بود و مادرش شهربانو نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. هجدهم مرداد ۱۳۶۲، در قلاویزان توسط نیرو‌های عراقی بر اثر اصابت ترکش خمپاره به گردن و سینه، شهید شد. مزار وی در گلزار شهدای شهرستان زادگاهش واقع است.

نامه‌ای از شهید عباس جلالی بهمنی:

بسم‌الله الرحمن الرحیم
مورخ ۱۳۶۲/۵/۲

سلام علیکم، عمو جان

خدمت عموی عزیزم، غلام تنیان، سلام عرض می‌کنم. پس از عرض سلام، از درگاه خداوند متعال سلامتی و تندرستی شما را خواهانم و امیدوارم بحمدالله حالتان خوب بوده باشد.

اگر حال و احوال اینجانب، عباس جلالی، را خواسته باشید، در منطقه دهلران سلامت هستم و همیشه مشغول دعاگویی شما هستم.

عمو جان، در این منطقه با بچه‌های میناب هستیم و به امید خدا برایمان خوش می‌گذرد. این اولین نامه‌ای است که از منطقه جنگی برایتان ارسال می‌کنم.

عمو جان، از خداوند متعال می‌خواهم که حالتان ان‌شاءالله خوب باشد. ان‌شاءالله به همین زودی حمله شروع می‌شود و پیروزی با ما خواهد بود. به امید خداوند بزرگ، آرزو دارم هرچه زودتر دیدارها تازه گردد. آمین یا رب‌العالمین.

خوب، دیگر عرضی ندارم. قربان شما.

به مشهدی صادق تنیان و اهل منزل یک دنیا سلام می‌رسانم. به دادخدا و اهل منزل نیز سلام می‌رسانم. همگی سلام می‌رسانند.

خوب، چون وقت کم است و در حال عملیات بودم، مرا ببخشید. امیدوارم کسی از دست من ناراحت نباشد که برایشان نامه نفرستادم.

عمو جان غلام، به مشهدی صادق تنیان بگو که ناراحت نباشد؛ حتماً نامه‌ای که برایشان نوشته‌ام به دستشان نرسیده است.

خوب، جواب نامه را برایم بنویسید. هنوز آدرس کامل ندارم. هرکس از حال ما پرسید، یک‌به‌یک سلامشان برسانید.

خوب، عمو جان، من به‌ جز تو و پدر و مادرم به کس دیگری نامه ارسال نکرده‌ام.

از منطقه جنگی دهلران

عباس جلالی

نامه شتابی است؛ مرا ببخشید.

انتهای متن/