یادداشت | موکب؛ از شکوه خدمت تا دلتنگی وداع

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ اربعین، تنها یک سفر نیست؛ روایتی زنده از عشق، ایثار و بندگی است. در این حماسه بی‌نظیر، موکب‌ها جلوه‌گاه زیبای محبت و اخلاص‌اند؛ خانه‌هایی که نه از سنگ و آجر، بلکه از ایمان، مهر و ارادت به حضرت اباعبدالله‌الحسین (ع) بنا شده‌اند.

یکی از باشکوه‌ترین جلوه‌های اجتماع عظیم اربعین، برپایی هزاران موکب در مرز‌ها و مسیر‌های منتهی به عتبات عالیات است؛ موکب‌هایی که به همت عاشقان حسینی و با هدف خدمت خالصانه به زائران سیدالشهدا (ع) برپا می‌شوند و هر سال، تصویری بی‌بدیل از همدلی و کرامت را پیش چشم جهانیان به نمایش می‌گذارند.

در این موکب‌ها، هرکس سرمایه‌ای جز عشق با خود نیاورده است. یکی دیگ‌های غذا را بر آتش محبت می‌گذارد، دیگری جرعه‌ای آب خنک و استکانی چای را با لبخندی صمیمی به زائر تقدیم می‌کند. 
دستی به پاکیزگی مسیر مشغول است و دستی دیگر، بستر آسایش مسافران کربلا را فراهم می‌سازد.
 اینجا کسی به دنبال نام و نشان نیست؛ همه آمده‌اند تا خادم زائران حسین (ع) باشند.

در این سرزمین، عشق حسین (ع) فرمانده دل‌هاست؛ فرمانده‌ای که بی‌هیاهو، میلیون‌ها انسان را از هر زبان، قوم و ملیتی در یک مسیر گرد هم می‌آورد. فرمان او، محبت است و رمز پیروزی‌اش، اخلاص. این همان راز ماندگاری اربعین است؛ جایی که دل‌ها پیش از قدم‌ها راهی کربلا می‌شوند.

اما اربعین، تنها روایت آمدن نیست؛ روایت رفتن نیز هست.

روزی فرا می‌رسد که سیل عاشقان از این مسیر عبور کرده‌اند، صدای «لبیک یا حسین» آرام‌آرام در جاده‌ها می‌پیچد و موسم جمع‌آوری موکب‌ها آغاز می‌شود؛ لحظه‌ای که برای خادمان، رنگی از دلتنگی دارد.

موکب فقط محل پذیرایی یا استراحت زائر نبود؛ قطعه‌ای از بهشت بود که چند روزی بر زمین نشسته بود. پناهگاه دل‌هایی که مقصدشان حرم عشق بود و منزلگاهی برای کاروان‌هایی که در طریق آزادگی گام برمی‌داشتند.

اکنون که پرچم‌ها آرام‌آرام جمع می‌شوند و دیگ‌ها از جوش می‌ایستند، گویی بخشی از دل خادمان نیز با آنها جمع می‌شود. 

هر گوشه موکب، خاطره لبخند زائری، دعای مادری، اشک دلداده‌ای و خستگی شیرین خدمت را در خود حفظ کرده است.

کاروان‌ها آمدند و رفتند؛ هرکس با قصه‌ای از عشق آمد و با توشه‌ای از معنویت بازگشت. برخی رهسپار کربلا شدند و برخی از کربلا بازگشتند، اما هیچ‌کس همان انسان پیشین نبود. 

اربعین، دل‌ها را دگرگون می‌کند و موکب‌ها، شاهد خاموش این دگرگونی‌اند؛ و چه دشوار است لحظه وداع با موکبی که روز‌ها مأمن عاشقان بود؛ وداعی که تنها خادمانش معنای عمیق آن را می‌دانند. 
گویی پایان خدمت، آغاز دلتنگی است؛ دلتنگی برای لبخند زائران، برای زمزمه «یا حسین»، برای شب‌هایی که خستگی در برابر شوق خدمت رنگ می‌باخت.

اما این دلتنگی، پایان راه نیست؛ وعده‌ای است برای دیداری دوباره. چرا که خادمان حسین (ع) می‌دانند، تا عشق زنده است، راه کربلا نیز زنده خواهد ماند.

خوشا آنان که دلشان را به صاحب این کاروان سپرده‌اند؛ آنان که در کاروانسرای گذرای دنیا، دلدارشان حسین (ع) است و خدمت به زائرانش را بزرگ‌ترین افتخار زندگی خود می‌دانند.

انتهای پیام/