وقتی دستان پینه‌بسته کشاورز، در پاسگاه صفریه به نبرد با دشمن برخاست

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید غلامعباس چوپانی در ششم فروردین‌ماه سال ۱۳۳۷، هم‌زمان با آغاز روزهای بهاری، در روستای ریحان از توابع شهرستان خمین دیده به جهان گشود. او در خانواده‌ای متدین، پاک‌سرشت و پایبند به ارزش‌های دینی پرورش یافت؛ خانواده‌ای که ایمان، صداقت و تلاش، پایه‌های اصلی زندگی آنان بود.

غلامعباس دوران کودکی و نوجوانی خود را در فضای ساده و صمیمی روستا سپری کرد و از همان سال‌ها با روحیه مسئولیت‌پذیری، نظم و پایبندی به اصول اخلاقی شناخته می‌شد. تربیت خانوادگی و فضای مذهبی حاکم بر زندگی او، شخصیتش را به‌گونه‌ای شکل داد که بعدها در مسیر دفاع از انقلاب و میهن، حضوری مؤثر و ماندگار داشته باشد.

دوران تحصیل و ورود به ارتش

او تحصیلات خود را با علاقه و پشتکار ادامه داد و توانست دوره راهنمایی را در شهرستان خمین به پایان برساند. روحیه منظم، علاقه به خدمت و احساس مسئولیت نسبت به کشور، موجب شد که در سال ۱۳۵۴ و در سنین جوانی، به استخدام ارتش جمهوری اسلامی ایران درآید.

غلامعباس، ارتش را تنها یک شغل نمی‌دانست؛ بلکه آن را مسیری برای دفاع از مردم و حفظ امنیت کشور تلقی می‌کرد. او در دوران خدمت نظامی، با جدیت به انجام وظایف خود پرداخت و در کنار آموزش‌های نظامی، روحیه دینی و انقلابی خود را نیز حفظ کرد.

همراهی با مردم در روزهای انقلاب

با اوج‌گیری نهضت اسلامی مردم ایران به رهبری امام خمینی(ره)، شهید چوپانی نیز همچون بسیاری از نیروهای متعهد و انقلابی، در کنار مردم قرار گرفت. او با وجود حضور در ارتش، از آرمان‌های انقلاب اسلامی حمایت می‌کرد و پس از پیروزی انقلاب، بیش از گذشته خود را موظف به پاسداری از دستاوردهای نظام اسلامی می‌دانست.

علاقه و ارادت او به رهبر کبیر انقلاب و مسئولان انقلابی کشور، ریشه در باور عمیقش به اسلام، استقلال و عزت ایران داشت. او معتقد بود دفاع از کشور و انقلاب، وظیفه‌ای الهی و همانند نماز، واجب و ضروری است.

تشکیل خانواده

شهید غلامعباس چوپانی در سال ۱۳۵۸ ازدواج کرد و زندگی مشترک خود را بر پایه محبت، ایمان و مسئولیت‌پذیری آغاز نمود. حاصل این ازدواج، یک دختر بود که یادگار زندگی کوتاه اما پربرکت او به شمار می‌رود.

با وجود علاقه فراوان به خانواده، مسئولیت دفاع از کشور برای او جایگاهی ویژه داشت. او باور داشت که امنیت و آرامش خانواده‌ها در گرو ایستادگی در برابر دشمنان است و همین اعتقاد، او را به حضور مستمر در جبهه‌های نبرد کشاند.

حضور در جبهه‌های جنوب

با آغاز جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق علیه ایران، شهید چوپانی بی‌درنگ راهی جبهه‌های جنوب کشور شد و تا زمان شهادت، در خطوط مقدم نبرد حضور داشت. او با روحیه‌ای شجاع و مسئولیت‌پذیر، در عملیات‌ها و مأموریت‌های مختلف شرکت می‌کرد و همواره در میان نیروهای تحت امر خود، به‌عنوان فرمانده‌ای متعهد و دلسوز شناخته می‌شد.

در سوم مردادماه سال ۱۳۶۰، به درجه استوار دومی نائل شد و به‌عنوان فرمانده دسته در گردان ۴۵۵ لشکر ۲۱ حمزه، مسئولیت هدایت نیروها را در منطقه جنوب بر عهده گرفت. او در میدان نبرد، افزون بر مهارت نظامی، با روحیه ایثار و شجاعت، نیروهای خود را هدایت می‌کرد.

شهادت در عملیات ایذایی

سرانجام در چهارمین روز از مردادماه سال ۱۳۶۰، در جریان یک عملیات ایذایی در منطقه عمومی دشت عباس و سرخه نادری، شهید غلامعباس چوپانی در حال هدایت نیروهای ارتش جمهوری اسلامی ایران بود که در درگیری با نیروهای بعثی، ترکش خمپاره به او اصابت کرد.

او در همان میدان نبرد، آسمانی شد و به یاران شهیدش پیوست. شهادت این فرمانده جوان، نمونه‌ای از ایثار و فداکاری رزمندگانی بود که در نخستین سال‌های دفاع مقدس، با کمترین امکانات و با بیشترین ایمان، در برابر تجاوز دشمن ایستادند.

پیکر مطهر شهید غلامعباس چوپانی پس از شهادت در منطقه نبرد باقی ماند و تاکنون مفقودالجسد است؛ اما نام و یاد او در حافظه مردم خمین و همرزمانش زنده و ماندگار مانده است.

یادگار ماندگار دفاع مقدس

شهید غلامعباس چوپانی از جمله رزمندگانی بود که زندگی خود را وقف دفاع از اسلام، انقلاب و میهن کرد. او از جوانی لباس خدمت به وطن بر تن کرد، در روزهای انقلاب در کنار مردم ایستاد و در دوران جنگ تحمیلی، تا آخرین لحظه در خط مقدم نبرد باقی ماند.

نام او امروز در شمار افتخارآفرینان شهرستان خمین ثبت شده و یادش به‌عنوان سربازی مؤمن، فرماندهی شجاع و شهیدی مفقودالجسد، در تاریخ دفاع مقدس جاودانه است.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی