شهید علیاکبر میرزایی؛ مردی از جنس کار، ایمان و ایستادگی
شهید علیاکبر میرزایی، فرزند مشهدی حسین، در نهم فروردینماه سال ۱۳۳۹ در روستای محمدآباد از توابع شهرستان خمین چشم به جهان گشود. او که از کودکی در کنار پدر با کار و تلاش آشنا شده بود، مسیر زندگی خود را بر پایه ایمان، مسئولیتپذیری و خدمت بنا کرد و پس از سالها کار و تلاش در عرصههای مختلف، بهعنوان پاسدار وظیفه در واحد تدارکات لشکر مهندسی رزمی ۴۲ قدر راهی جبهههای نبرد شد. این رزمنده خمینی سرانجام در نخستین روز مردادماه سال ۱۳۶۷، در عملیات «لبیک یا خمینی(ره)» و در منطقه شلمچه، بر اثر اصابت ترکش به سر به شهادت رسید.
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید علیاکبر میرزایی در نهمین روز از فروردین سال ۱۳۳۹، در روستای محمدآباد از توابع شهرستان خمین و در خانوادهای روستایی، کشاورز و متدین دیده به جهان گشود. پدرش، مشهدی حسین، از راه کشاورزی امرار معاش میکرد و علیاکبر از همان سالهای کودکی در کنار او با زندگی ساده روستایی، زحمتکشی و مسئولیتپذیری آشنا شد.
هرگاه پدر برای کار به صحرا میرفت، علیاکبر را نیز با خود همراه میکرد. این همراهی، افزون بر آنکه فرصتی برای همنشینی پدر و پسر بود، زمینهای برای آموختن کار، تلاش و شیوه زندگی به شمار میرفت. او از همان دوران کودکی دریافت که زندگی با کوشش و پشتکار معنا پیدا میکند و انسان باید برای آبادانی خانواده و جامعه خود مسئولیتپذیر باشد.
آشنایی با قرآن و آموزههای دینی
علیاکبر از سالهای نخست زندگی با قرآن، نماز و معارف دینی آشنا شد. فضای مذهبی خانواده و تربیت پدرانه، در شکلگیری شخصیت او تأثیر فراوان داشت. ایمان و باورهای دینی، تنها بخشی از زندگی او نبود؛ بلکه در تصمیمها، رفتار و روابط اجتماعیاش نیز حضور داشت و مسیر حرکت او را در زندگی مشخص میکرد.
او با تکیه بر همین باورها، زندگی خود را بر پایه صداقت، قناعت، کار و خدمت به دیگران بنا نهاد و تا پایان عمر در همین مسیر باقی ماند.
تحصیل کوتاه و آغاز دوران کار
شهید میرزایی دوران ابتدایی را در مدرسه روستا آغاز کرد و تا پایان کلاس ششم ابتدایی به تحصیل ادامه داد. با این حال، کمبود امکانات آموزشی و مشکلات اقتصادی خانواده موجب شد که امکان ادامه تحصیل برای او فراهم نشود. به همین دلیل، از همان سالهای نوجوانی وارد عرصه کار شد و تلاش کرد با فعالیت و کسب درآمد، بخشی از مشکلات زندگی را برطرف کند.
او کار خود را با کارگری برای مردم آغاز کرد و بهتدریج در حرفه بنایی مهارت یافت. پشتکار، دقت و اخلاق کاری موجب شد که به بنّایی توانمند تبدیل شود و انجام پروژههای مختلف را بر عهده بگیرد. رفتار مناسب، مدارا با مردم و تعهد در انجام کارها باعث شده بود که نزد اطرافیان از احترام و اعتماد برخوردار باشد.
علیاکبر هیچگاه به بیکاری علاقه نداشت و تلاش میکرد از فرصتهای موجود برای کار و پیشرفت استفاده کند. او در کنار کارگری و بنایی، به رانندگی نیز روی آورد و پس از مدتی توانست با پسانداز حاصل از تلاشهای خود، وسیله نقلیهای خریداری کند و بهعنوان راننده نیز فعالیت داشته باشد.
تشکیل خانواده و زندگی خانوادگی
شهید علیاکبر میرزایی پس از رسیدن به سن ازدواج، با بانویی مؤمن و متدین ازدواج کرد و زندگی مشترک خود را بر پایه ایمان، محبت و مسئولیتپذیری آغاز نمود. حاصل این ازدواج، سه فرزند بود.
او در زندگی خانوادگی، پدری دلسوز و مسئولیتپذیر بود و تربیت فرزندانش را با جدیت دنبال میکرد. تلاش میکرد خانوادهای سالم و متعهد پرورش دهد و ارزشهایی مانند ایمان، اخلاق، تلاش و احترام به دیگران را به فرزندان خود بیاموزد.
با وجود دشواریهای اقتصادی و مسئولیتهای فراوان، خانواده برای او جایگاه ویژهای داشت؛ اما احساس وظیفه در برابر دفاع از انقلاب و میهن اسلامی، او را به حضور در جبهههای نبرد ترغیب کرد.
حضور در جبهه
شهید میرزایی بهعنوان پاسدار وظیفه به جبهه اعزام شد و در واحد تدارکات لشکر مهندسی رزمی ۴۲ قدر به خدمت پرداخت. او حدود ۲۲ ماه در جبهه حضور داشت و در این مدت، با روحیهای مسئولانه به انجام وظایف خود مشغول بود.
فعالیت در واحد تدارکات، اگرچه در خط مقدم نبرد با عنوان عملیات رزمی شناخته نمیشد، اما نقشی اساسی در پشتیبانی از رزمندگان داشت. تأمین نیازهای نیروها، انتقال امکانات و پشتیبانی از یگانهای عملیاتی، بخشی از مسئولیتهایی بود که شهید میرزایی با تعهد و دقت انجام میداد.
او جبهه را عرصهای برای انجام تکلیف و دفاع از ارزشهای اسلامی و ملی میدانست و با وجود دوری از خانواده و دشواریهای حضور در مناطق عملیاتی، تا پایان به وظیفه خود وفادار ماند.
شهادت در شلمچه
سرانجام شهید علیاکبر میرزایی در نخستین روز مرداد سال ۱۳۶۷، همزمان با عملیات «لبیک یا خمینی(ره)»، در منطقه شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر، به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
شهادت او پایان زندگی مردی بود که از کودکی با کار و تلاش خو گرفته بود، در جوانی برای ساختن زندگی خود و خانوادهاش کوشیده بود و در دوران دفاع مقدس، مسئولیت دفاع و پشتیبانی از رزمندگان را بر دوش گرفته بود.
پیکر مطهر این شهید پس از شهادت به زادگاهش بازگردانده شد و در گلزار شهدای خمین به خاک سپرده شد تا آرامگاه او یادآور ایثار، ایمان و فداکاری مردی باشد که زندگیاش را با کار آغاز کرد و با شهادت به پایان رساند.
شهید علیاکبر میرزایی نمونهای از انسانهایی بود که در سکوت و بیادعا زندگی کردند، اما در لحظه نیاز، از خانه و خانواده گذشتند و برای دفاع از اعتقادات و سرزمین خود قدم به میدان گذاشتند. نام و یاد او در میان شهدای شهرستان خمین، همواره با ایمان، تلاش، مسئولیتپذیری و روحیه خدمت ماندگار خواهد بود.
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی
