روایت پدری از آسمانی شدن صادق
پدر شهید صادق زرین در گفتوگویی صمیمانه، از روزهای پیش از تولد فرزندش، تربیت دینی و روحیه فرهنگی او تا آخرین تماس و وداعی جانسوز سخن میگوید؛ روایتی از جوانی که نامش با آرزوی خدمت به دین گره خورد و سرانجام به آرزوی دیرینهاش، یعنی شهادت، رسید.
به گزارش نوید شاهد گیلان؛ یوسف زرین، پدر شهید صادق زرین، با مرور خاطرات فرزندش به روزهایی بازمیگردد که صادق هنوز متولد نشده بود. او میگوید: «خداوند چهار فرزند به من عطا کرد و صادق نخستین فرزند ما بود. انتخاب نام او ریشه در آرزوی قلبی مادرش داشت. همسرم همیشه میگفت اگر خداوند فرزندی به ما عطا کند، نامش را "صادق" خواهیم گذاشت تا یادآور نام مبارک امام جعفر صادق(ع) و رسالت روشنگری آن امام همام باشد. او معتقد بود فرزندانمان باید در مسیر حق و مروج معارف اهلبیت(ع) باشند.»
وی با اشاره به تربیت فرزندش ادامه میدهد: «از همان سالهای نوجوانی، نشانههای بلوغ فکری و بصیرت در صادق نمایان بود. تربیت دینی خانواده باعث شد آگاهانه در مسیر آرمانهای انقلاب و منویات امامین انقلاب گام بردارد.»
پدر شهید درباره فعالیتهای فرهنگی فرزندش نیز میگوید: «صادق در دوران تحصیل، در بسیج دانشآموزی و سپس در بسیج دانشجویی حضوری فعال داشت و بهتدریج به یکی از چهرههای شاخص جبهه فرهنگی تبدیل شد. او با شور و اشتیاق در برگزاری یادوارههای شهدا و مدیریت کاروانهای راهیان نور فعالیت میکرد و تلاش داشت جوانان را با فرهنگ دفاع مقدس و ارزشهای اسلامی آشنا کند.»
زرین در ادامه، به یکی از مهمترین اصول تربیتی از نگاه خود اشاره میکند و میگوید: «آنچه میتواند فرزندان را در صراط مستقیم نگه دارد، سبک زندگی و رفتار والدین است. پدر و مادر باید بیش از هر چیز، رفیق و محرم اسرار فرزندانشان باشند. اگر این رفاقت وجود نداشته باشد، معلوم نیست فرزند به کدام اندیشه و چه کسانی پناه خواهد برد.»
او درباره رابطه خود با فرزند شهیدش نیز میافزاید: «همیشه تلاش کردم در کنار وظایف پدرانه، رفیق و مشاوری امین برای صادق باشم؛ اما هیچگاه بهجای او تصمیم نگرفتم و اجازه دادم خودش مسیر زندگیاش را انتخاب کند.»
پدر شهید، از ویژگیهای اخلاقی فرزندش چنین یاد میکند: «صادق روحیهای لطیف و طبعی هنرمندانه داشت. همین ویژگیها باعث میشد بهراحتی با دیگران ارتباط بگیرد و در دلها نفوذ کند. با وجود سختیهای مأموریتهای فرهنگی و امنیتی، هرگز اجازه نمیداد خستگیها به فضای خانه منتقل شود و همواره آرامش را به خانواده هدیه میداد.»
وقتی سخن به روزهای پیش از شهادت میرسد، لحن پدر رنگ دیگری میگیرد: «دو شب پیش از شهادتش، دلشوره عجیبی داشتم و با او تماس گرفتم. بسیار ناراحت بود و گفت: "بابا، پس از شهادت آقا، دیگر دنیا برایم هیچ جاذبهای ندارد." تلاش کردم او را آرام کنم، اما احساس میکردم دل صادق جای دیگری است.»
وی ادامه میدهد: «صادق در یازدهم اسفندماه ۱۴۰۴ به آرزوی دیرینهاش رسید. هنگام اذان بود که خبر شهادتش را شنیدم. همان لحظه سجده شکر به جا آوردم و خدا را شکر کردم که فرزندم عاقبتبهخیر شد.»
پدر شهید، سختترین لحظه زندگی خود را چنین روایت میکند: «برای تحویل پیکر صادق به بهشت زهرا رفتیم. وقتی پیکرش را شناسایی کردم، سرم را بر تابوتی که به پرچم ایران مزین بود گذاشتم و گفتم: "فتبارکالله پسرم... احسنت؛ مثل همیشه روسفیدم کردی." هرچند داغ فرزند بسیار سنگین است، اما یقین داشتم که او مشمول وعده الهی است؛ همان وعدهای که میفرماید: "عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون".»
وی در پایان، با اشاره به یادکرد رهبر معظم انقلاب از شهید زرین، اظهار میکند: «محبت و توجه رهبر انقلاب به صادق، به سبب شناخت و ارتباط علمی و پژوهشی ایشان با فرزندم بود. معتقدم این یادکرد، تلاشی برای معرفی سیره و سبک زندگی شهدا بهعنوان الگویی برای جامعه و نسل جوان است؛ الگویی از یک سرباز ولایت که همه هستی خود را در راه آرمانهای انقلاب اسلامی تقدیم کرد.»
