به مناسب آغاز سال تحصیلی جدید منتشر میشود
روایتی از وصیتنامه شهید «علیاکبر آذر افزا»؛
آخرین وصیت؛ امام را تنها نگذارید
شهید «علیاکبر آذر افزا» در وصیتنامهاش از انتخابی بزرگ سخن میگوید؛ انتخابی میان دلبستگیهای دنیا و مسیر عبودیت. او با ایمان به وعده الهی، دفاع از دین و میهن را وظیفه خود دانست و در آخرین وصیتهایش از مردم خواست راه شهدا را ادامه دهند و امام را تنها نگذارند.
به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید «علیاکبر آذر افزا» فرزند محمد، سوم فروردین سال ۱۳۴۸ در شهرستان زاوه، در خانوادهای مؤمن و کمدرآمد دیده به جهان گشود. با وجود ابتلا به بیماری قلبی در دوران کودکی، پس از بهبودی نسبی با شوق فراوان به تحصیل ادامه داد و تا سوم دبیرستان درس خواند. با آغاز جنگ تحمیلی، احساس وظیفه او را راهی جبهه کرد و سرانجام بیستوششم دی سال ۱۳۶۵ در شلمچه به فیض شهادت نائل آمد.
درادامه روایتی از وصیت نامه شهید بزرگوار تقدیم مخاطبان میشود.
معاملهای که مقصدش بهشت بود
شهید آذر افزا وصیتنامه خود را با یاد خدا و استناد به آیه شریفه «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ» آغاز میکند؛ آیهای که از معامله مؤمن با خداوند سخن میگوید؛ معاملهای که در آن جان و مال انسان در برابر بهشت قرار میگیرد.
او با تکیه بر همین وعده الهی، حضور در میدان دفاع از دین و میهن را انجام وظیفه میداند و مینویسد برای آنکه دین خود را نسبت به خون شهدا ادا کند، قدم در این راه گذاشته است.
انتخاب میان دنیا و بندگی خدا
در نگاه شهید آذر افزا، زندگی انسان تنها به دنیا محدود نمیشود؛ دنیا مرحلهای گذرا در مسیر رسیدن به سرای ابدی است و انسان در این مسیر باید انتخاب کند که دل به دنیا ببندد یا راه بندگی خدا را در پیش گیرد.
او با اشاره به مفاهیم سوره عصر، رستگاری را در ایمان، عمل صالح، حقطلبی و صبر میبیند و تأکید دارد که انسان مؤمن باید از تعلقات دنیوی عبور کند و خود را در مسیر عبودیت و کمال قرار دهد.
برای او، شهادت نتیجه همین انتخاب بود؛ انتخابی آگاهانه برای دل کندن از دنیا و پیوستن به مسیری که مقصد آن رضای الهی است.
و در قبال عدهاى از مردم خيانت كار نيز پيدا مىشوند كه بر خلاف وظيفه خود عمل مىكنند و از هر راهى كه شده باعث بر اين مىشوند تا خون شهدا را به هر نحوى كه شده پايمال كنند و بر اين انقلاب رخنه پيدا كنند چه كور خواندهاند اين كور دلان.
«امام را تنها نگذارید»
یکی از مهمترین فرازهای وصیتنامه شهید آذر افزا، سفارش او به ادامه راه و پشتیبانی از امام است. او خطاب به بازماندگان مینویسد:
«از شما میخواهم راهم را ادامه دهید و نگذارید اسلحه ام سرد شود و به تمام ملت ایران، بخصوص مردم شهرم و روستایم، امام را تنها نگذارید.»
این جملات نشان میدهد که شهید، شهادت را پایان مسئولیت نمیدانست. او میخواست پس از رفتنش، راهی که با ایمان و فداکاری آغاز کرده بود، به دست دیگران ادامه پیدا کند؛ راهی که در آن دفاع از اسلام، وفاداری به امام و ایستادگی در برابر سختیها معنا پیدا میکرد.
موجی که آرام نمیگیرد
شهید علیاکبر آذر افزا در پایان وصیتنامهاش مینویسد:
«ما زنده به آنیم که آرام نگیریم
موجیم که آسودگی ما عدم ماست»
این ابیات، تصویری روشن از روحیه شهید به دست میدهد؛ روحیهای که سکون و آسودگی را نمیپذیرفت و زندگی را در حرکت، تلاش و انجام وظیفه معنا میکرد.
شهید آذر افزا با انتخاب راه شهادت، از دنیا عبور کرد تا به وعدهای برسد که به آن ایمان داشت؛ اما وصیتش برای همیشه باقی ماند تا به نسلهای پس از او یادآوری کند که راه شهید با رفتنش پایان نمییابد، بلکه در ایمان، ایستادگی و ادامه مسیر او زنده میماند.
انتهای پیام/
