گوهرِ حیا؛ تجلیِ عفت در کانون خانواده
به گزارش نوید شاهد خراسان شمالی، بیست و یکم تیر ماه ۱۴۰۵، به مناسبت روز عفاف و حجاب «طوبی ولی پور» مدرس حوزه و دانشگاه در تجمعات شبانه سخنرانی کرد.

ولی پور بیان کرد: اسلام، دین کرامت است و کرامت انسان، در سایهی «اختیار» معنا پیدا میکند. حجاب، یک انتخاب آگاهانه برای محافظت از گوهرِ وجودیِ زن است. ما معتقدیم که حجاب نباید با فشار و اجبار در ذهنها بنشیند، بلکه باید به عنوان نمادی از «حیا» و «عفت» در قلبها ریشه بدواند.
خواهران عزیزم! پوشش شما، نه سدی در برابر فعالیتهای اجتماعی، بلکه دژی است برای حفظ حرمتِ شما. وقتی از حجاب سخن میگوییم، از «حیا» میگوییم؛ حیایی که به انسان وقار میدهد و او را از نگاههای ابزاری مصون میدارد. جامعهای که عفت در آن کمرنگ شود، به تدریج به سمت بی بند وباری سوق پیدا میکند و این، بیش از هر چیز، امنیت روانیِ خودِ بانوان را به خطر میاندازد. پوششِ باحیا، پیامِ احترام به خود است؛ پیامی که میگوید: «من فراتر از ظاهرم، من صاحب اندیشه و کرامتم.».
اما روی سخنم با آقایان نیز هست. غیرت، تنها یک واژه نیست؛ بلکه صفتِ مردانگی و پاسداری از حریمِ خانواده است. غیرت، به معنای محدود کردن نیست، بلکه به معنای «حساسیت داشتن نسبت به ارزشها» است. وقتی مردی، همسر یا دخترش را با پوششی نامناسب در جامعه رها میکند و بیتفاوت است، در واقع آن سدِ امنیتی که باید برای خانوادهاش باشد را فرو ریخته است.
برادران گرامی! غیرتِ شما کجاست؟ آیا شایسته است که مروجِ نگاههایی باشیم که روحِ جوانان این مرز و بوم را به گناه و سردرگمی میکشاند؟ هر نگاهِ آلودهای که به سمتِ خانوادههای ما دوخته میشود، زخمی بر پیکرِ سلامتِ اخلاقی جامعه است. مردِ باغیرت، همسر و دخترش را با شکوهِ عفاف و حجاب، تاجِ سرِ خود میداند و اجازه نمیدهد که زیباییهای خانوادهاش، دستمایهی هوسهای زودگذرِ دیگران شود.
بیایید نگاهمان را اصلاح کنیم. بیایید حجاب را نه به عنوانِ یک بند، بلکه به عنوانِ یک «پرواز» به سوی تعالیِ اخلاقی ببینیم. جامعهی ما، جامعهی عاطفهها و غیرتهاست. نگذاریم با غفلتِ ما، حیا که ریشهی اصلیِ آرامش در خانوادههاست، خشک شود.
بیایید دست در دست هم، با محبت، با منطق و با عمل به فضیلتها، جامعهای بسازیم که در آن زن، در امنیت و احترام، و مرد، در غیرت و پاسداری، در کنار هم مسیر کمال را بپیمایند.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته