روایت مردی از باباکمال؛ علی احمد احمدوند، بسیجیِ عاشقِ فکه

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید علی‌احمد احمدوند در سال ۱۳۳۶ در روستای باباکمال تویسرکان دیده به جهان گشود. کودکی‌اش در فضایی ساده و روستایی سپری شد. هشت ساله بود که همراه خانواده به محمدآباد هجرت کردند. با وجود محدودیت‌ها، در کلاس‌های اکابر ثبت‌نام کرد و تا پایان کلاس چهارم ابتدایی به تحصیل پرداخت. پس از آن، برای کمک به معیشت خانواده، شانه به شانه پدر کار کرد و روحیه تلاش و مسئولیت‌پذیری را در عمل آموخت.

با فرا رسیدن سن قانونی، به خدمت سربازی اعزام شد. پایان خدمت او هم‌زمان با اوج‌گیری مبارزات مردمی علیه رژیم پهلوی بود. علی با حضور فعال در راهپیمایی‌ها و تجمعات انقلابی، سهم خود را در پیروزی انقلاب اسلامی ادا کرد. پس از پیروزی انقلاب و با آغاز جنگ تحمیلی، به فرمان امام خمینی(ره) در بسیج ثبت‌نام کرد و راه جبهه را در پیش گرفت.

او در طول دفاع مقدس هفت بار به جبهه اعزام شد و در عملیات‌های کرخه نور، فتح‌المبین، بیت‌المقدس، والفجر مقدماتی، خیبر، بدر و سرانجام عملیات سیدالشهدا(ع) در فکه حضور یافت. آخرین مسئولیتش در جبهه، رزمنده بسیجی در تیپ سیدالشهدا(ع) بود. سرانجام در تاریخ سیزدهم اردیبهشت 1365، در منطقه فکه، بر اثر اصابت ترکش خمپاره، به آرزوی دیرین خود یعنی شهادت نائل آمد. مزار این شهید بزرگوار در گلزار شهدای بی‌بی سکینه قرار دارد.

ویژگی‌های اخلاقی و معنوی

شهید احمد احمدوند فردی متین، صبور، با تقوا و خوش‌برخورد بود. دلسوز انقلاب و همواره نگران سرنوشت اسلام و رزمندگان بود. اطرافیانش نقل می‌کنند که همیشه دیگران را به حضور در جلسات بسیج و آمادگی برای جبهه تشویق می‌کرد و خود نیز با شوقی وصف‌ناشدنی مهیای اعزام می‌شد. چند روز پیش از عملیات فکه، چنان سرشار از شادی و اطمینان بود که همرزمانش این حال و هوا را نشانه‌ای از وصال نزدیک او می‌دانستند.

جلوه‌ای از ذوق فرهنگی

از او شعری به یادگار مانده که نشان‌دهنده روح بلند و ایمان استوارش است:

روح بزرگ مؤمن عصیان نمی‌پذیرد

طبع بلند مردان پستی نمی‌پذیرد

آری طلای کامل نقصان نمی‌پذیرد

آزادگان عالم دیوانه حسین‌اند

راه محبت او پایان نمی‌پذیرد

نیکوترین عبادت مخفی‌ترین آن‌هاست

طاعات بی‌ریا را یزدان نمی‌پذیرد

فرازی از وصیت‌نامه

او در وصیت‌نامه‌اش با سلام به امام زمان(عج) و امام خمینی(ره)، خانواده خود را به صبر دعوت کرده و نوشته است:

«پدر و مادر عزیزم، خوشحال باشید که بهترین سعادت نصیب شما شده است. برای شهادت من گریه نکنید و صبر پیشه سازید. اسلام برای ماندن، خون می‌خواهد… اگر جسد من به دستتان نرسید، صبر کنید؛ زیرا جسد ارزشی ندارد.»

پیام ماندگار

پیام او به همسر و خانواده‌اش، توصیه به صبر، پایداری، پیروی از ولایت فقیه و خدمت به پدر و مادر بود؛ پیامی که نشان می‌دهد شهادت برای او پایان راه نبود، بلکه آغاز مسئولیتی برای بازماندگان در ادامه مسیر حق بود.

شهید علی احمد احمدوند، نمونه‌ای از مردان گمنام اما بزرگ این سرزمین است؛ مردانی که با ایمان و اخلاص، بنای عزت و امنیت ایران اسلامی را استوار کردند.

انتهای پیام/