حمایت از انجمن اسلامی و دوری از مخالفان آن

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «جواد بابائی» متولد ششم بهمن ماه ۱۳۳۹، در شهرستان ساری به دنیا آمد. پدرش مسلم نام داشت و تا مقطع متوسطه درس خواند و سرانجام در تاریخ هشتم اسفند ماه ۱۳۶۴، در آبادان بر اثر جراحات ناشی از تصادف و ضربه مغزی به شهادت رسید پیکر بزرگوار این شهید در گلزار شهدای ملامجدالدین به خاک سپرده شد.

فرازی از وصیت نامه شهید گرانقدر «جواد بابائی»:

با سلام به رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران و مرجع تشییع جهان و سلام و درود بر ارواح طیبه شهداء فی سبیل ا... چند جمله‌ای به عنوان وصیت خدمت خانواده عزیزم عرضه می‌دارم.

خداوند را سپاسگزارم که در این زمان به دنیا آمدم که مصیبت وارده بر حسین (ع) سرور شهیدان را با چشم خود مشاهده کردم (که این نمونه‌ای از صحرای کربلاست) و تا حدودی توانستم وظیفه خودم را عمل نمایم هر چند کاری نکردم. عزیزان من هر چند مصیبت وارده بر شما سنگین است کمی به عقب بر گردید و مصیبت وارده بر زینب (س) را بنگرید و شاید تسلی خاطر برای شما باشد. وصیت بنده به تک تک شما این است همانگونه که تاکنون گوش به فرمان امام بودید به وظیفه خود ادامه داده و به مسائل احکام بیشتر توجه فرمائید. صبر را پیشه خود کنید تا انشاا... خداوند به شما در روز قیامت عوض دهد.

پدرم، مادرم، خواهرانم و برادرانم، همسرم و فرزندانم سمیه و فاطمه بر خود ببالید و خوشحال باشید که به وظیفه خود عمل کردید و توانسته‌ای عزیزی را در راه خدا قربانی نمائید.

همسرم فرزندانم را خوب تربیت نمائید تا بتوانند برای اسلام و جامعه مفید باشند. در ضمن تأکید می‌کنم مرا در ملامجدالدین دفن کنید.

خانواده عزیزم از انجمن اسلامی محل پشتیبانی کنید و با کسانی که در مقابل انجمن جبهه گیری می‌کنند دوری کنید و رابطه خود را با آنها قطع کنید اینان نه تنها مخالف انجمن اسلامی هستند بلکه مخالف اسلام هم هستند. هیچ وقت تحت تأثیر حرف‌های آنها قرار نگیرید آنها بازماندگان معاویه هستند و راه آنها را ادامه می‌دهند. (منظور من از برادران انجمن اسلامی و شما خانواده عزیز می‌دانید) مسئله بعدی این است که پدرم را به عنوان وصی و همسرم را به عنوان ناظر خود قرار می‌دهم و کلیه اموال خانه‌ام را متعلق به همسر و فرزندانم سمیه و فاطمه می‌سپارم. در ضمن پدرم و مادرم از همسرم و فرزندان من خوب نگهداری کنید و به همسرم حلیمه و فرزندانم سمیه و فاطمه بیشتر محبت کنید، چون بنده نتوانستم در دوران زندگی وظایف خود را نسبت به آنها ادا کنم و از خوبی‌های همسرم در دوران زندگی تقدیر و تشکر می‌کنم و امیدوارم خداوند به ایشان صبر بدهد.

انتهای پیام/