عکس نوشت وصایا (1):
زندگی نامه و دستنوشته شهید «نعمتالله ملیحی»
جگرم سوخت، آب نیست؟
شهید «نعمتالله ملیحی» در بیمارستان به دلیل حاد بودن جراحت نعمتالله، او را ممنوع از نوشیدن آب کردند. او از شدت تشنگی و زجر کاغذی خواست و روی آن نوشت: جگرم سوخت، آب نیست؟! و بعد از دقایقی به علت شدت جراحت به شهادت رسید.»
به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «نعمتالله ملیحی» از شهدای گردان حمزه سیدالشهدا (ع) لشکر ویژه ۲۵ کربلا؛ روز هشتم عملیات والفجر ۸ بر اثر حمله شیمیایی دشمن بعثی مصدوم شد و هشت روز بعد در ششم اسفندماه ۱۳۶۴ در بیمارستان به شهادت رسید. در بیمارستان به دلیل حاد بودن جراحت نعمتالله، او را ممنوع از نوشیدن آب کردند. او از شدت تشنگی و زجر کاغذی خواست و روی آن نوشت: جگرم سوخت، آب نیست؟! و بعد از دقایقی به علت شدت جراحت به شهادت رسید.»
وقتی در حین عملیات، دشمن شیمیایی میزند، نعمتالله ماسکش را به یکی از رزمندهها میدهد و خودش بدون ماسک میماند؛ وقتی در بیمارستان از او سوال میکنند چرا ماسک نزدی؟ در جواب مینویسد: ماسک و لباس تا حدی دوام دارند، جایی که خدا دارد ماسک چه کار؟ وقتی از نعمتالله در مورد نحوه شیمیایی شدنش سؤال شد، او نوشت: ۱۲ هواپیما ساعت ۵ غروب زمانی که هوا وجوب ندارد، آمدند بمباران و شیمیایی کردند که یکی در ۱۰ متری من افتاد. وقتی پرستار به نعمتالله امید زنده بودن را میداد، او نوشت:
من از مرگ وحشتی ندارم، راستش را بگوید پزشک به دلیل حاد بودن جراحت نعمتالله، او را ممنوع از نوشیدن آب کردند ولی او از شدت تشنگی زجر میکشید نوشت: جگرم سوخت، آب نیست؟
آخرین جملهای که نعمتالله بر صفحه کاغذ بیمارستان مینگارد، بدین شرح است:
اگر غرق به خون گردد تن من
شود پیراهن من کفن من
اگر لب تشنه در صحرا بمیرم
دل از عشق خمینی برنگیرم
انتهای پیام/
