نانِ حلال و خدمت بیادعا؛ روایت شهادت «غلامرضا ثرایی» در فاو
به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید غلامرضا ثرایی، فرزند محمدحسن، در هفدهم بهمنماه سال ۱۳۲۲ در روستای سینقان از توابع شهرستان دلیجان و در خانوادهای روستایی و کشاورز به دنیا آمد. کودکیاش در فضای ساده روستا، با کار و تلاش سپری شد؛ روزهایی که همراه دوستانش به چرا میرفت و از همان سنین کم، مسئولیت را تجربه میکرد.

به دلیل شرایط زندگی و همچنین از دست دادن پدر در ایام جوانی، فرصت تحصیل برای او فراهم نشد؛ با این حال در حد خواندن و نوشتن آشنایی داشت. غلامرضا از همان آغاز جوانی اهل کار بود و از بیکاری گریزان؛ برایش مهم نبود چه کاری انجام میدهد، مهم این بود که نانش حلال باشد و دستش جلوی کسی دراز نشود.
او در دوران جوانی برای کار راهی تهران شد و حدود دوازده سال در یک مغازه کبابی مشغول فعالیت بود. پس از بازگشت به روستا نیز کارگری را ادامه داد و با روحیهای مردمی و خوشبرخورد، ارتباطش با خانواده و فامیل را حفظ میکرد و به صله رحم اهمیت میداد. در خانه، سختگیری را نمیپسندید؛ با همسر و فرزندان خوشاخلاق بود و اهل دخالت در زندگی دیگران نبود. اما اگر کسی از او کمک میخواست، تا حل مشکل رهایش نمیکرد و دستگیری از دیگران را وظیفه خود میدانست.
او که یتیمی و دشواریهای زندگی را از کودکی چشیده بود، پس از سالها تلاش و گذران سختیها، با هدف خروج از تنهایی ازدواج کرد و ثمره این زندگی مشترک، سه فرزند بود. شهید ثرایی همواره بر حفظ انقلاب و اسلام تأکید داشت و میگفت نباید خون شهدا پایمال شود. چه در روزگار کار در تهران و چه در سالهای حضور در روستا، بر اصول و باورهای دینی خود استوار ماند.
در دوران انقلاب اسلامی، به اندازه توان خود برای پیروزی نهضت و پایان یافتن ظلم و بیعدالتی تلاش کرد و با آغاز جنگ تحمیلی نیز راه جبهه را در پیش گرفت. او برای خدمت به رزمندگان اسلام، در آشپزخانه لشکر ۱۷ علیبنابیطالب(ع) مشغول شد؛ خدمتی بیادعا اما حیاتی برای پشتیبانی از رزمندگان خط مقدم.
سرانجام این خادم پرتلاش جبههها در سوم اسفند ماه سال ۱۳۶۴، در عملیات «والفجر ۸» و در منطقه عملیاتی فاو، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید. پیکر مطهر شهید غلامرضا ثرایی در گلزار شهدای روستای سینقان دلیجان به خاک سپرده شد.
منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی