خانهای کوچک، روایتی بزرگ از عزت
در ایام دهه مبارک فجر، روزهایی که تقویم، یادآور خیزش یک ملت است، شهردار زنجان، آقای سلطانیمحمدی، به همراه اعضای شورای اسلامی شهر، مهمان خانهای شدند که مساحتش اندک بود اما شأنش به وسعت ایران؛ خانه شهید سهرابی.
در آستانه در، همسر شهید ایستاده بود؛ با چادری گلدار، قامتی استوار و چهرهای که سالهای سخت را بیصدا در خود حمل میکرد. زمان، چینهای خود را بر صورتش نشانده بود، اما در نگاهش هنوز همان صلابت موج میزد؛ صلابتی شبیه سرو که طوفانها را دیده اما نشکسته است. کنار او، برادرش؛ نجیب و آرام، با کلماتی که هنوز بوی غیرت و دلتنگی میداد. در ادامه گزارش توصیفی خبرنگار نوید شاهد زنجان، را همراه باشید؛
هنوز مهمانان بهدرستی ننشسته بودند که نوجوانی مودب و کمحرف، بیآنکه دیده شود، بساط چای را مهیا کرد. حضورش ساده بود اما معنادار؛ نسل تازهای که بیادعا، در امتداد همان روایت ایستاده است.
سخن از شهید که به میان آمد، فضا رنگ خاطره گرفت. از مردی گفتند که دلش برای مردمش میتپید؛ از کوچهای که در آن به خون نشست؛ از دری که مقابلش ایستاد و جان داد تا خونش رگهای ایران را سیراب کند. روایتها بیاغراق و بیتکلف بود، اما سنگین؛ هر جمله وزنی داشت، هر سکوتی معنایی.
برادر همسر شهید از روزهایی گفت که بر خواهرش سخت گذشت؛ از مرارت سالهایی که نه در هیاهوی تریبونها، که در سکوت خانهها طی شد. از استواری زنی که داغ را در آغوش گرفت و خم نشد. در نگاه حاضران، تحسین بود و نوعی شرمندگی نجیبانه؛ شرمندگی در برابر بزرگی این صبر.
نوجوان چایها را تعارف میکرد که یکی از جمع پرسید: «نوه شهید است؟»
همسر شهید لبخندی آرام زد؛ لبخندی که انگار سالها با درد آشتی کرده بود. گفت: «مثل نوهام است… اما فرزند همسایه است.»
همین جمله کوتاه، پاسخی بود به پرسشی بزرگ. نسل امروز، حتی بینسبت خونی، به این خانهها تعلق دارد. نجابت آن نوجوان، گواهی بود بر اینکه ریشههای عزت هنوز زندهاند.
گفتوگو به روزهایی رسید که مردم در کوچهکوچههای همین شهر، در خیابانبهخیابانهای زنجان، فریاد استقلال و کرامت سر میدادند؛ روزهایی که خون بر سنگفرش نشست تا امروز، کشوری با قامتی استوار در برابر جهان بایستد. عزتی که اکنون دیده میشود، بر شانه همان خونها ایستاده است.
در همین فضا، شهردار زنجان و اعضای شورای شهر از تصمیمی سخن گفتند که رنگ تعهد داشت: اهدای «مدال ایثار شهر» به خانوادههای شهدا؛ نمادی برای پاسداشت اسطورههای صبر و ایستادگی، و یادآوری اینکه این شهر، خود را مدیون خانههایی میداند که چراغشان با نام شهدا روشن است.
خانه کوچک بود، اما وقتی مهمانان از آن بیرون آمدند، احساس میکردند از محضر تاریخی عبور کردهاند؛ تاریخی که نه در کتابها، که در چهره زنانی صبور و در نگاه نوجوانانی شریف تداوم دارد.
یاد و نام شهیدان انقلاب اسلامی گرامی باد؛ آنان که خونشان، عزت را برای همیشه در این سرزمین امضا کرد.
