یک توپ و آن همه گل؛ روایت جاودانه مظلومیت فوتبال چوار

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ قریب به ۳۹ سال از حادثه تلخ و فراموش‌نشدنی بمباران زمین فوتبال چوار می‌گذرد؛ حادثه‌ای که یک توپ ساده و یک بازی دوستانه را به صحنه‌ای از خون و آتش بدل کرد و زمین فوتبال را به نمادی از گل‌های پرپرشده تبدیل ساخت. در روز ۲۳ بهمن ۱۳۶۵، در دقیقه ۵۵ مسابقه دوستانه تیم‌های منتخب چوار و ایلام، جنگنده‌های رژیم بعث عراق زمین فوتبال را هدف قرار دادند و لحظاتی هولناک و صحنه‌هایی دلخراش را رقم زدند؛ پیکر‌های خونین و پاره‌پاره جوانانی که تنها برای ورزش و دوستی گرد هم آمده بودند، زمین سبز فوتبال را سرخ‌فام کرد. چنین جنایت آشکاری در تاریخ ورزش جهان بی‌سابقه است

.

این روز، یکی از تلخ‌ترین روز‌های تاریخ فوتبال ایران و جهان به شمار می‌رود؛ روزی که در آن ۹ بازیکن، یک داور و پنج تماشاگر بی‌گناه به شهادت رسیدند و ده‌ها نفر نیز جانباز شدند.

شهدای تیم منتخب چوار عبارت‌اند از: حسین هزاوه (۲۸ ساله، بخشدار، سرمربی و کاپیتان)، صیدمحمد زارعی (۲۵ ساله، مدافع و هافبک)، مجتبی ناصری (۲۲ ساله، دروازه‌بان)، یونس تلوکی (۱۹ ساله، هافبک) و علی عباسی (۱۸ ساله، مدافع).

شهدای منتخب جوانان ایلام نیز شامل: جهانگیر کاوه (۱۹ ساله، مهاجم)، محمد کمالوند (۱۸ ساله، مهاجم)، علی‌نجات کرمی (۱۶ ساله، هافبک) و عبدالرزاق مهدیه (۱۶ ساله، مهاجم) هستند. همچنین در این فاجعه، حمیدرضا رضایتی (۱۹ ساله، داور)، مراد آذرخش (۱۵ ساله)، امجد حیدری (۱۳ ساله)، خلیل مظفری (۸ ساله)، محمدجواد مظفری (۷ ساله) و سجاد مظفری (۵ ساله) به شهادت رسیدند.

۲۳ بهمن ۱۳۶۵، روزی بود که زمین چوار به‌جای گل، لاله‌های پرپر را تقدیم تماشاگران کرد؛ روزی که فوتبال ایران عزادار شد و تاریخ، مظلومیت چوار را فریاد زد. از آن روز، زمین چوار به یادمانی از ایثار، مقاومت و مظلومیت تبدیل شده است؛ تراژدی‌ای که پایان غم‌انگیز نبردی ناتمام بود؛ نبردی که در آن نه برنده‌ای بود و نه بازنده‌ای، و تنها مرگ بود که میدان‌دار شد.

یاد و خاطره شهدای فوتبال چوار هرگز از ذهن‌ها نخواهد رفت و نام آنان برای همیشه در تاریخ ورزش ایران جاودانه خواهد ماند. چوار تا ابد نماد مظلومیت است.

انتهای پیام/