خیابان‌هایی که روایت ایستادگی را زنده کردند

به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، صبح ۲۲ بهمن در تبریز، تنها آغاز یک راهپیمایی نیست؛ آغاز یک روایت جمعی است. خیابان‌ها زودتر از روز‌های معمول بیدار شده‌اند و جریان آرام، اما پیوسته مردم، شهر را به حرکت درآورده است. پرچم‌ها در دست‌ها دیده می‌شوند، اما پیش از آن، در نگاه‌ها و باور‌ها حضور دارند.

مسیرهای اصلی شهر، از خیابان امام تا میدان ساعت و میدان نماز، به تدریج مملو از جمعیتی می‌شود که با ترکیبی از نسل‌ها، مشاغل و سلیقه‌ها کنار هم ایستاده‌اند. خانواده‌ها، دانشجویان، کارگران، بازاریان و سالمندان، همگی در یک قاب مشترک دیده می‌شوند؛ قابی که تفاوت‌ها را در دل یک هدف واحد جمع کرده است.

شعارها، خودجوش و بی‌واسطه، از دل جمعیت شنیده می‌شود. نه صرفاً بازتاب صدا از بلندگوها، بلکه بیان خواست مردمی که خیابان را به رسانه خود تبدیل کرده‌اند. پلاکاردها هرکدام پیامی کوتاه اما معنادار دارند؛ پیام‌هایی که در کنار هم، روایت بزرگ‌تری از استقلال، هویت و ایستادگی می‌سازند.

در میان جمعیت، گفت‌وگوها کوتاه اما پرمعناست. برخی برای ثبت لحظه‌ها مکث می‌کنند، برخی آرام پیش می‌روند و گروهی دیگر هم‌صدا با شعارها حرکت می‌کنند. نظم حرکت، خودجوش و بدون هیاهو حفظ شده و نشان می‌دهد این حضور، از جنس مشارکت آگاهانه است نه صرفاً عبور.

۲۲ بهمن برای بسیاری از حاضران، تنها یک مناسبت تقویمی نیست. کارگری که فرزندش را همراه آورده، از مسئولیت نسبت به آینده می‌گوید؛ دانشجویی که پلاکارد در دست دارد، از دیده‌شدن نسل جوان سخن می‌گوید؛ معلمی، خیابان را کلاس درسی زنده می‌داند و بازنشسته‌ای از امیدی حرف می‌زند که با گذر زمان کمرنگ نشده است.

راهپیمایی هرچه پیش‌تر می‌رود، جمعیت فشرده‌تر و صداها رساتر می‌شود. تبریز در این روز، نه فقط میزبان یک مراسم، که حامل یک پیام است؛ پیامی که از دل حضور مردم شکل گرفته و بدون واسطه منتقل می‌شود.

آنچه از ۲۲ بهمن امسال در حافظه شهر باقی می‌ماند، تصویر خیابان‌هایی است که بار دیگر نشان دادند روایت انقلاب، هنوز در زمان حال جریان دارد؛ روایتی که با قدم‌ها نوشته می‌شود و با حضور، معنا می‌گیرد.

انتهای پیام/