کشاورز عاشق اهل بیت و رزمنده دلاور در نبرد با ضد انقلاب

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید اسدالله امیدی در تاریخ ۲ اردیبهشت ۱۳۴۲ در روستای یوجان از توابع شهرستان خمین در خانواده‌ای کشاورز و مذهبی به دنیا آمد. او از همان دوران کودکی در دامان پدر و مادری زحمتکش و پر از عشق به اهل بیت (ع) پرورش یافت. پدرش ولی‌الله، کشاورزی زحمت‌کش بود که دستان پینه‌بسته‌اش گویای حلال بودن روزی او بود و از همان ابتدا، اسدالله نیز به شغل کشاورزی علاقه داشت. او بر این باور بود که شغل کشاورزی یکی از شغل‌های پسندیده است که پیامبران و انبیاء الهی نیز به آن اشتغال داشته‌اند و باید آن را محترم شمرد.

در دوران نوجوانی، اسدالله به تحصیل و انجام کار‌های کشاورزی می‌پرداخت و از همان ابتدا ارزش‌های انسانی و مذهبی را در دل خود پرورش داد. برخورد محترمانه و متواضعانه با مادر و دیگر اعضای خانواده از ویژگی‌های بارز شخصیتی او بود. او در خانواده‌ای مذهبی و با اعتقاد راسخ به اصول اسلام و اهل بیت (ع) بزرگ شد و همین اعتقادات در طول زندگی‌اش راهنمای او بود.

هنگامی که اسدالله به سن قانونی رسید، تصمیم گرفت به خدمت سربازی برود. این جوان مؤمن و پرتلاش، با همه دوستان و اقوامش خداحافظی کرده و از همه حلالیت طلبید. با روحیه‌ای شاد و خندان از خانواده خود خداحافظی کرد و به جبهه‌های جنگ پیوست. روحیه فداکارانه و شجاعانه او باعث شد که به سرعت در میدان‌های نبرد حضور یابد و در کنار رزمندگان دیگر، در مقابل گروهک‌های ضد انقلاب ایستادگی کند.

در تاریخ ۱ بهمن ۱۳۶۱، اسدالله امیدی در منطقه عملیاتی سقز، در درگیری با گروهک‌های ضد انقلاب، به شهادت رسید. شهادت او در حالی رقم خورد که وی تنها ۱۹ سال داشت و با جانفشانی و شجاعت خود، به دفاع از آرمان‌های انقلاب اسلامی و میهن پرداخت. پیکر مطهر شهید اسدالله امیدی پس از شهادتش به زادگاهش بوجان منتقل شد و در گلزار شهدای این روستا به خاک سپرده شد. محل دفن او به زیارتگاهی برای اهل معرفت و عاشقان شهادت تبدیل گردید.

خانواده شهید امیدی که ابتدا از شهادت او غمگین و داغدار شدند، به یاد مولا و امام حسین (ع) خوشحال بودند که خداوند این هدیه را از آنها قبول کرده است. شهادت اسدالله، نمونه‌ای از فداکاری و ایثار جوانانی است که در دوران انقلاب اسلامی به دفاع از کشور و آرمان‌های دینی خود پرداختند و جان خود را فدای میهن و انقلاب کردند.

شهید اسدالله امیدی با روحیه‌ای عاشقانه و شجاعانه، در راه حسین (ع) به شهادت رسید. او هم‌چنان در دل‌ها و خاطره‌های مردم منطقه و خانواده‌اش زنده است. یاد و نام او همیشه در تاریخ انقلاب اسلامی ایران خواهد ماند و راهش برای نسل‌های آینده چراغ راه خواهد بود. روحش شاد و راهش پررهرو باشد.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی