ساعت به وقت دلتنگی، روی ۶ صبح قفل شده است. مصلی تهران، اینبار نه از هرم آفتاب، که از تب سوزان سینههای داغداری نفسنفس میزد که خود را از فرسنگها دورتر به آغوش پدر رسانده بودند. امروز جغرافیای ایران تغییر کرده است؛ تمام رودها به یک اقیانوس میریزند و تمام راهها از سهند و سبلان تا زردکوه و دنا، به تهران ختم میشوند.