۹ اسفند ۱۴۰۴ برای همیشه در قلب امید ذاکری حک شد. روزی که همسرش شهیده الهام کریمی، معاون دلسوز مدرسه، و دختر هفت سالهاش شهیده حنانه ذاکری، دانشآموز کلاس اول، در مدرسه شجره طیبه میناب در کنار هم، اما نه در آغوش هم، آسمانی شدند. مادر در اوج مسئولیت، دختر در اوج کودکی. مادری که جان بچهها را نجات میداد و دختری که آرزوی مفید بودن برای دیگران را داشت، یک لحظه هر دو بیصدا پرواز کردند. امید ذاکری پدر و همسر این دو شهیده از این داغ سنگین میگوید.