امیر سرلشکر شهید ابوالفضل شبان

آنقدر خاکی و خاضع و خودمانی بود که همه سربازهای گردان، «عمو شبان» صدایش می زدند از بس که فاصله‌ای بین یک سرباز صفر با فرمانده خود احساس نمی‌کردند.