غروب بيست و هفتم اسفند 1366 در دره «احمد آوا» غروب غم انگيز و دردناكي بود. مردم مظلوم خرمال و حلبچه سوار بر مركبهاي خود به درهها، كوههاي اطراف پناه ميآورند. از دور در هر گوشه نوركم سوي فانوس را ميديديم و صداي ضج و ناله بچهها و آه مادرها و شيون همسران كه عزيزي را از دست داده بودند ضجههايي كه دلها را به درد ميآورد.