روایت مادر شهیدان ملکی؛ از دلتنگی برای فرزندان شهید تا پیوستن به آنان و بدرقه بر دستان مردم شهیدپرور ایلام
مادر شهیدان «عباس و باقر ملکی» در گفت‌وگویی تصویری، از دلتنگی برای فرزند شهیدش عباس و شهادت همسرش علی و فرزند دیگرش باقر در بمباران هوایی شهر ایلام روایت می‌کند؛ مادری که سرانجام دیروز به فرزندان شهیدش پیوست و امروز بر دستان مردم قدرشناس ایلام تشییع شد. مادر شهیدان والامقام «عباس و باقر ملکی» در گفت‌وگویی تصویری به یادگار مانده، از روز‌های دلتنگی پس از شهادت فرزند بزرگش عباس و سرانجام شهادت همسرش علی و فرزند دیگرش باقر در بمباران هوایی شهر ایلام روایت می‌کند؛ روایتی سرشار از صبر، دلتنگی و عشق به عزیزانی که در راه دفاع از میهن اسلامی به شهادت رسیدند.
این مادر صبور که سال‌ها دوری فرزندان شهیدش را تاب آورد و همواره با یاد و خاطره آنان زندگی کرد، سرانجام روز گذشته دار فانی را وداع گفت و به فرزندان شهیدش پیوست. امروز سه شنبه ۲۱ مهرماه ۱۴۰۵ نیز پیکر پاک این بانوی فداکار بر دستان مردم قدرشناس ایلام تشییع شد تا در جوار مزار فرزندان شهیدش آرام گیرد؛ گویی پس از سال‌ها انتظار و دلتنگی، زمان دیدار دوباره فرا رسیده بود.
به گزارش نوید شاهد ایلام؛ حاجیه‌خانم بانو محمدیان، همسر شهید علی ملکی و مادر شهیدان عباس و باقر ملکی، در بخشی از خاطرات خود می‌گوید: «وقتی پسر بزرگم عباس شهید شد، هر روز به مزارش می‌رفتیم.
پدرش با حسرت به او می‌گفت: خوش به حالت! برای جایگاهت دعا کن و مرا هم بطلب. سرانجام پدر عباس به همراه پسرم باقر که آرزوی ادامه راه برادرش را داشت، در بمباران هوایی مناطق مسکونی به درجه رفیع شهادت نائل آمدند.»
پدری که آرزوی شهادت داشت
شهید «علی ملکی» سوم تیرماه سال ۱۳۰۴ در شهرستان مهران دیده به جهان گشود. وی که به شغل دامداری مشغول بود، پس از شهادت فرزندش عباس، سرانجام در بیست‌ودوم فروردین‌ماه سال ۱۳۶۴، در جریان بمباران هوایی شهر ایلام، به همراه فرزندش باقر به شهادت رسید.
عباس؛ فرزندی که راه ایثار را برگزید
شهید «عباس ملکی» سال ۱۳۳۵ در روستای عزیزآباد از توابع شهرستان مهران متولد شد. با آغاز جنگ تحمیلی، به‌عنوان بسیجی به لشکر ۱۱۴ حضرت امیر (ع) پیوست و در منطقه گره‌شیر چنگوله به دفاع از میهن پرداخت. وی هجدهم بهمن‌ماه سال ۱۳۶۱ بر اثر اصابت ترکش خمپاره به ناحیه سینه و دست راست به شهادت رسید و دو فرزند از خود به یادگار گذاشت.
باقر؛ نوجوانی در آرزوی ادامه راه برادر
شهید «باقر ملکی» سال ۱۳۴۹ دیده به جهان گشود. وی دانش‌آموزی باهوش، ممتاز و خوش‌اخلاق بود و در دوران انقلاب، همراه برادرش عباس در راهپیمایی‌های ضد رژیم پهلوی حضور فعال داشت.
با آغاز جنگ تحمیلی و مهاجرت خانواده به ایلام، باقر به دلیل شرایط ناشی از جنگ و آوارگی، دو سال از تحصیل بازماند؛ اما آرزوی رفتن به جبهه و پر کردن سنگر خالی برادر شهیدش را در دل داشت. سرانجام بیست‌ودوم فروردین‌ماه سال ۱۳۶۴، در بمباران هوایی شهر ایلام، همراه پدرش به شهادت رسید.
مادری که همه شهدا را فرزندان خود می‌دانست
بانو محمدیان، در بیان دلتنگی‌های مادرانه خود، از پیوند قلبی‌اش با شهدا می‌گوید؛ پیوندی که به دو فرزند شهیدش محدود نمی‌شد. او با نگاهی سرشار از عشق و دلدادگی می‌گفت: «وقتی به صالح‌آباد و مزار شهدا می‌روم، همه شهدا را فرزندان خود می‌دانم و همیشه از فرزندان می‌خواهم که به آنها سر بزنند.»
این سخنان، تصویری از قلب بزرگ مادری است که با وجود داغ فرزندان و همسرش، عشق به شهدا را در وجود خود زنده نگه داشت و همه شهیدان این سرزمین را فرزندان خویش می‌دانست؛ و سرانجام، پس از سال‌ها صبر و دلتنگی، این مادر عزیز نیز به فرزندان شهیدش پیوست. دیروز خبر درگذشتش، یاد و خاطره مادری فداکار را زنده کرد و امروز مردم قدرشناس ایلام پیکر پاک او را بر دستان خود بدرقه کردند؛ بدرقه‌ای به سوی آرامگاهی در جوار فرزندانی که سال‌ها چشم‌انتظار دیدارشان بود.
امروز، امروز سه شنبه ۲۱ مهرماه ۱۴۰۵ بانو محمدیان در کنار مزار شهیدان علی، عباس و باقر ملکی آرام گرفته است؛ مادری که روزی بر مزار فرزندانش می‌ایستاد و آنان را صدا می‌زد و اکنون در جوارشان آرمیده است؛ روایتی از صبر مادرانه، وفاداری و عشقی که حتی مرگ نیز نمی‌تواند آن را از میان ببرد.
پیکر پاک شهیدان علی، عباس و باقر ملکی در جوار امامزاده علی‌صالح (ع) در صالح‌آباد آرام گرفته است و این مادر فداکار نیز به آنان پیوست تا قصه دلتنگی‌هایش، در جوار فرزندان شهیدش به آرامش برسد.
در ادامه، فیلم مصاحبه تصویری با این مادر شهیدپرور و روایت خاطرات خانواده معظم شهیدان ملکی تقدیم مخاطبان نوید شاهد ایلام می‌شود؛ روایتی که امروز، پس از درگذشت این مادر صبور، رنگی دیگر از دلتنگی و وداع به خود گرفته است.
انتهای پیام/
