«کلاس درس و مشق و میز خالی»؛ روایت شاعر هرمزگانی از شهدای دانش‌آموز میناب
"عبدالله سالاری" شاعر و جانباز هرمزگانی، در سروده‌ای تازه با عنوان «کلاس درس و قتلگاهی»، مظلومیت شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب در جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی را به تصویر کشیده و با یادآوری آوار مدرسه، کیف و کتاب‌های خونین و میزهای خالی کلاس، صدای کودکان بی‌گناهی شده است که فرصت ادامه زندگی و تحصیل از آنان گرفته شد.
به گزارش نوید شاهد هرمزگان، "عبدالله سالاری" شاعر و جانباز هرمزگانی، در شعری تازه با موضوع شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب، به روایت مظلومیت کودکانی پرداخته است که در حمله جنایت‌بار آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند؛ کودکانی که کلاس درسشان به صحنه‌ای از اندوه و داغی ماندگار تبدیل شد.
این شاعر هرمزگانی در سروده خود، با تصویرسازی از آوار مدرسه، بغض بازماندگان و یادگارهای به‌جامانده از دانش‌آموزان، عمق این فاجعه را به تصویر کشیده است؛ از کیف و کتاب و کفش خونین گرفته تا میزهای خالی کلاس که یادآور دانش‌آموزانی است که دیگر به مدرسه بازنمی‌گردند.
وی در این سروده می‌گوید:
صدای ناله ی جانسوز اطفال آمد از گودال
حضور ملتی بر سر زنان که وای از اطفال
من از بالای آن تپه که مشرف بوده بر گودال غمناکم
بمانده بغضی اندر دل زمین کربلا خاکم
چه شور محشری ظاهر شده اندر نگاهم
چه شمعی گشته روشن از برایم
گلم در زیر آوار است و گریانم
ببین بی اختیار این اشک چشمانم
فضای مدرسه آواری از خاک است و بغضی در گلویم
به دیده بنگرم گرد و غبار از گیسوان نو گلانم
یکی پرچم زنید و گنبدی را جمله معصومند
برای کودکان در این خرابه روزه می‌خوانم
چه گلهایی شده پر پر
تو اِی زهرای اطهر دخت پیغمبر
تو مظلومی و گمنامی
چه جانسوز است گمنامی
مرا باشد نشان از کودکی ماکان مینابی
کتاب و دفتر و کیف است و لنگ کفش خونین یادگارم
کلاس درس جای تحصیل است
وحوش اینجا چه می‌خواهد
من از این دزد جنگل تا ابد بیزار بیزارم
مرا بار غمی بر دوش
کلاس درس و مشق و میز خالی
فضای مدرسه گودال خون و قتلگاهی
سروده عبدالله سالاری، فراتر از بیان اندوه و سوگ، تلاشی ارزشمند برای ثبت مظلومیت شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب و زنده نگه‌داشتن یاد کودکانی است که در حمله جنایت‌بار آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند. کودکانی که باید در کلاس درس، مشق زندگی می‌نوشتند، اما زیر آوار مدرسه جان باختند و دفتر و کتاب و کیف‌هایشان به یادگارهایی تلخ از این جنایت تبدیل شد.
سرودن برای این شهدای مظلوم، ادای دینی به خون پاک آنان و تلاشی برای ماندگار کردن نام و یادشان در حافظه تاریخی مردم است؛ تلاشی که با زبان شعر، صدای کودکان بی‌گناه میناب را به گوش نسل‌های آینده می‌رساند.
انتهای متن/
