شهید اکبر باغستانی؛ جوانی با دلِ آرام و ایمانی استوار

به گزارش نوید شاهد اصفهان، شهید اکبر باغستانی، رزمندهای مؤمن و خانوادهدوست که در نامهای سرشار از اخلاص و توکل، انگیزهها و آخرین سفارشهای خود را به خانواده و هموطنانش نوشت، تصویری روشن از انسانِ معتقدی ارائه میدهد که حضور در جبهه را نه تنها انتخابی نظامی، بلکه تکلیفی شرعی و اخلاقی دانست. وصیتنامهی اکبر که در تاریخ ۲۴ آذر ۱۳۶۵ نگاشته شد، آکنده از سلام و درود به امام زمان(عج)، امام خمینی(ره) و شهدای انقلاب و جنگ تحمیلی است و نشان میدهد او زندگیاش را وقف آرمانهای دینی و ملی میدانست.
در آغازِ وصیتنامه، اکبر با آوردن آیهای از قرآن دربارهٔ شهادت تاکید میکند که کشتهشدگان در راه خدا زندهاند و این باور عمیق قرآنی، مبنای تصمیم او برای حضور در جبهه بود. او بارها رهبری انقلاب، امام خمینی(ره) را «پیرِ جماران» و نمایندهی امیدِ مستضعفان جهان توصیف میکند و حضور در صف مدافعات را پاسداری از دین و وطن میداند؛ وظیفهای شرعی و انسانی که باید در برابر ظلم ایستادگی شود.
در متن وصیتنامه، اکبر از شهدای انقلاب همچون بهشتی، رجایی، باهنر و دیگرانی که راه حق را نشان دادند، به عنوان اسوههای ایمان و عمل ستایش میکند. او از شهدای جنگ تحمیلی نیز تقدیر کرده و فداکاری آنان را مصداق آزادگی و شرف میداند و از مردم میخواهد تا قدر رهبری انقلاب را بدانند و او را تنها نگذارند.
اکبر در برابر پدر و مادر و بستگانش فروتنانه تقاضای بخشش میکند و از زحمات آنها قدردانی مینماید. او از پدرش خواسته است که با درآمد و دارایی او، قضای روزههای قضا (حدود سه ماه) را انجام دهد و در صورت تعلق، خمس و زکات را نیز پرداخت نمایند. این سفارشها نشاندهندهی نظم فقهی و مسئولیتپذیری او نسبت به امور شرعی و خانوادگی است.
یکی از نکات روشن در وصیت اکبر، سفارش برای سادگی در مراسم تشییع و خاکسپاری است؛ او تأکید دارد که پس از شهادتش نباید سربار هیچ ارگانی بود و آیینها را از منابع شخصی و تا جایی که ممکن است ساده برگزار کنند. این دیدگاه، ادب و تواضع او را نسبت به شهرت و تجمل آشکار میسازد.
وصیتنامه با درخواست دعا، طلب مغفرت برای همه و آرزوی آمرزش از خداوند به پایان میرسد. متنِ ساده، اما عمیقِ اکبر باغستانی تصویری از جوانی را ارایه میدهد که زندگیاش را در مسیر اعتقاداتش معنا کرد و لحظههای پایانی را نیز در همان جهت زیست.
انتهای پیام/