آخرین خواسته شهید «حسن بربری مقدم» از مادرش؛
مادر! کوه استقامت باش؛ من جانم را برای اسلام و ایران به خدا سپردم
شهید «حسن بربری مقدم»، رزمندهای که دل از دنیا بریده و جان خویش را در راه خدا ناچیز میدید، در وصیتنامهاش با ندای «وَلا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللهِ أمواتاً» از انتخاب بزرگ خود میگوید؛ انتخابی برای دفاع از اسلام، مرزهای ایران و آرمانهای انقلاب. او از مادر و ملت ایران میخواهد همچون کوه استوار بمانند، لحظهای از یاد خدا و امام غافل نشوند و راه شهدا را رها نکنند.
به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید «حسن بربری مقدم»، فرزند غلامعلی، نوزدهم اردیبهشت سال ۱۳۴۵ در خانوادهای مؤمن و متدین دیده به جهان گشود. دوران کودکی و نوجوانی خود را در فضایی سرشار از ایمان و محبت به خاندان اهلبیت (ع) سپری کرد. با آغاز جنگ تحمیلی، از طریق بسیج راهی جبهههای نبرد شد و در مسیر دفاع از اسلام و میهن، جان خویش را در طبق اخلاص گذاشت. سرانجام در ۲۲ فروردین ۱۳۶۲ در جریان عملیات والفجر یک در منطقه فکه به شهادت رسید و به یاران شهیدش پیوست. اما قصه بازگشت حسن به خانه، با شهادتش پایان نیافت؛ پیکر مطهر او سالها در سرزمینهای تفتیده فکه باقی ماند. سالها گذشت تا سرانجام جستوجوی گروههای تفحص، نشانی از این شهید والامقام یافت. پیکر مطهر شهید «حسن بربری مقدم»، در تاریخ ۶ اسفند ۱۳۷۰ تفحص شد و پس از سالها مفقودالاثری، به آغوش میهن و خانواده بازگشت.
در وصیتنامه این شهید بزرگوار میخوانیم:
بسم الله الرحمن الرحیم
«وَلا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللهِ أمواتاً بَل أَحیاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقونَ»
به نام خداوند عزیز؛ خدایی که ما را آفرید و همه چیز از اوست و بازگشت همه نیز به سوی او خواهد بود.
با درود و سلام بر پیامبر اکرم(ص) و اهلبیت(س) و سلام بر حضرت ولیعصر(عج)، آن امام بزرگواری که جهان در انتظار ظهورش به سر میبرد؛ و با سلام و درود بر امام خمینی(ره)، بزرگ مرد جهان، رهبر مستضعفان، امید محرومان و نور چشم ملت ایران.
به استقبال شهادت در راه اسلام و میهن
با تعظیم و احترام به مقام بلند شهدای انقلاب اسلامی ایران و خانوادههای صبور و بزرگوار آنان، از خداوند میخواهم مرا نیز شایسته آن بداند که در صف یاران امام زمان(عج) و شهدای انقلاب اسلامی قرار گیرم.
اینجانب با آگاهی از راهی که برگزیدهام، برای دفاع از دین مبین اسلام، حفظ مرزهای ایران اسلامی و نبرد با دشمنان اسلام، به استقبال شهادت در جبههها آمدهام.
البته در زندگی خود نتوانستم آنگونه که شایسته اسلام است، خدمت چشمگیری انجام دهم؛ اما امید دارم اگر خداوند شهادت را نصیبم کرد، خون من بتواند خدمتی هرچند کوچک به اسلام و وطن عزیزم باشد.
اسلام را بالاتر از جان ناچیزم دیدم
من به این آیه شریفه ایمان آوردهام که میفرماید:
«لَن تَنالُوا البِرَّ حَتّی تُنفِقُوا مِمّا تُحِبّونَ»
هرگز به حقیقت نیکی نمیرسید، مگر آنکه از آنچه دوست میدارید انفاق کنید.
و من نیز اسلام را بالاتر از جان ناچیز خود دیدم. از همین رو، در این برهه حساس از تاریخ کشورمان، عازم میدان نبرد با کفر شدم تا سهم کوچکی در پاسداری از اسلام و بارور شدن نهال جوان انقلاب اسلامی داشته باشم.
مادر! پس از من کوه استقامت باش
مادر عزیزم! از تو و خانوادهام میخواهم مرا ببخشید. اگر روزی رفتنم داغی بر دل شما گذاشت، بدانید که این راه را برای رضای خدا و دفاع از دین و میهن برگزیدم.
مادر! پس از من کوه استقامت باش و لحظهای از یاد خدا و امام غافل مباش. در راه دین بکوش و بدان که هرچه در این مسیر تلاش کنیم، باز هم اندک است.
ملت ایران؛ راه شهدا را فراموش نکنید
اما شما، ملت عزیز ایران؛ از شما خواهشی دارم: لحظهای از راه شهدا غافل نشوید.
دشمن همواره در کمین است و منتظر فرصتی است تا از غفلت ما بهره ببرد. راه شهیدان را ادامه دهید، از آرمانهای اسلام و انقلاب پاسداری کنید و اجازه ندهید خون پاک شهدا به فراموشی سپرده شود.
خداوندا! ما را در راه خود ثابتقدم بدار و شهادت در راه اسلام و میهن را نصیبمان فرما.
به امید پیروزی تمام مسلمین بر کافرین.
انتهای پیام/
