به مناسبت سالروز شهادت فرمانده شهید سپاه تهران:
حاج داود کریمی؛ مبارز مکتبی
نوید شاهد: سردار شهید حاجداوود کریمی فرمانده سپاه تهران بود. مدتی هم در شهرهای غربی کشور فرماندهی رزمندگان پاسدار را برعهده داشت. در همه مناطق عملیاتی حضور داشت؛ از سردشت و کرمانشاه تا جبهههای جنوب. همه کاری هم میکرد؛ از ساماندهی نیروها تا جوشکاری پایههای شکسته پلها! او نه در لباس فرمانده سپاه یا یک مسئول عالیرتبه، بلکه در قامت یک بسیجی تازه اعزامشده هرکاری از دستش برمی آمد انجام میداد.
نوید شاهد: سخن از مرد مبارزی است که در زندگی پر فراز و نشیب، همواره تواضع و ساده زیستی را پیشه خود قرار داد. حاج داود کریمی در روز ۲۷ بهمن ۱۳۲۶ در محله سلسبیل تهران به دنیا آمد. پدرش مازندرانی و مادرش اهل قزوین بود. از دوران جوانی در قیام ۱۵ خرداد سال ۱۳۴۲ شرکت کرد، و از آن پس پای دروس اخلاق و عقاید دینی روحانیت مبارز در جلسات مساجد نازی آباد نشست، تا جایی که از خود یک انقلابی مکتبی در مبارزه با رژیم پهلوی به رهبری حضرت امام خمینی (ره) در پرتو سازمان فجر اسلام به وجود آورد.
او نیز همانند بسیاری از همرزمانش راهی لبنان شود. در آنجا با دکتر مصطفی چمران و شهید محمد منتظری آشنا شد. پس از مدتی نیز به سبب استعداد ذاتیاش مربی نیروهای چریکی شد.
وی در اوایل سال ۱۳۵۷ به کشور بازگشت و در کنار دوستان و همراهانش چهار هیات مذهبی در منطقه نازیآباد برای مبارزه با رژیم طاغوت تاسیس و سازماندهی کرد و با تجربهای که در سالهای گذشته اندوخته بود، هدایتشان را بر عهده گرفت.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ماه سال ۱۳۵۷ در تشکیل کمیته انقلاب منطقه ۱۳ نازی آباد شرکت کرد، و دیری نپایید که به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پیوست، و بی درنگ در این نهاد مقدس مسئولیتهای سنگینی از جمله تشکیل دفاتر سپاه در مناطق غرب و شمال غربی کشور را به عهده گرفت.
در سپاه پاسداران، شهید حاج داود کریمی به داشتن ایمان، پرهیزگاری و پایبندی به اعتقادات دینی شهرت داشت و اخلاق و رفتار ایشان در جذب بسیاری از جوانان مؤثر بود. ایشان، با استناد به فرمایشات رسول اکرم (ص) که: «مؤمن کامل کسی است که اخلاق بهتر داشته باشد»، اسلام را دین رحمت و حسن خلق توصیف میکرد، و این فرمایش را ملاک رفتار خود در همه امور زندگی قرار داده بود.
وقتی در کردستان به برکت حضور جوانان سلحشور و فداکار آرامش نسبی برقرار شده بود، ارتش رژیم حزب بعث عراق ناگهان به کشورمان حمله کرد، و شهید کریمی بی درنگ مسئولیت خود را به شهید محمد بروجردی سپرد و عازم جبهه جنوب شد، و همگام با سایر فرماندهان جبهه و جنگ «پایگاه منتظران شهادت» را در منطقه گلف اهواز تشکیل داد، و سازمان دهی نیروهای رزمی و مدیریت امور جنگ را همگام با شهید حسن باقری و سرداران رحیم صفوی، محسن رضایی و دریادار علی شمخانی به عهده گرفت.
حاج داوود پس از عملیات فتح المبین و بیت المقدس که به آزاد سازی بخش وسیعی از سرزمینهای خوزستان از جمله خرمشهر و اسارت حدود 20 هزار سرباز و درجه دار عراقی منجر شد، عوامل خود فروخته گروهک منافقین تهران را به آشوب کشاندند، و عملیات تروریستی گستردهای همچون بمب گذاری در مقر حزب جمهوری و نخست وزیری را آغاز کردند و سپاه پاسداران ناگزیر شد سپاه منطقه ۱۰ تهران را تشکیل داده، و فرماندهی آن را به عهده شهید حاج داود کریمی قرار دهد، که با این گزینه شایسته، منافقین به شدت سرکوب شدند. فراموش نشود که ایشان یکی از افرادی بود که در مقابل سیاستهای نابخردانه بنی صدر ایستاد، و در سخنرانیهای خود، او را مورد نکوهش قرار داد.
شهید حاج داود کریمی به رغم انتقادهایی که به عملکرد برخی از فرماندهان سپاه پاسداران در خصوص اولویتهای محورهای جنگ داشت. در عملیات آزاد سازی شبه جزیره فاو و عملیات مرصاد شرکت کرد و چند بار زخمی شد و گویا در یکی از محورهای اروند رود دچار حمله عراق با سلاح شیمیایی شده بود، که عوارض آن پس از گذشت چند سال نمایان و به شهادت ایشان در ۱۶ شهریور ۱۳۸۳ منجر گردید.
آن سردار بی ادعا از سال ۱۳۶۸ تا زمان شهادت تنها یک کارگر ساده قالبساز بود. دنبال مقام و منصب نرفت و نخواست که درجهای بر شانههایش باشد.«فرمانده عملیات جنوب» و سردار گمنام سالهای دفاع مقدس به میان مردمش بازگشته بود. او به قول همرزمانش هیچ دافعهای نداشت و همه وجودش جاذبه و شوق و عشق به انقلاب بود.
رهبر شهید انقلاب حضرت آیت الله خامنهای (رض) هنگام شدت یافتن بیماری حاج داود، حجت الاسلام و المسلمین شیخ محمد حسن رحیمیان نماینده ولی فقیه در بنیاد شهید و امور ایثارگران را به عیادت ایشان اعزام کردند، و این نشانگر ارج نهادن به پیشکسوت جهاد و شهادت بود که برای حفظ ارزشها و دستاوردهای انقلاب زحمت کشید.
به راستی که عملکرد شهید حاج داود کریمی در زندگی مبارزاتی با تمامی فراز و نشیبهایی که در مبارزه و جهادش داشت، میتواند الگو و سرمشقی ارزنده باشد. او هرگز دست از حمایت از نظام اسلامی برنداشت، و به عنوان یک انقلابی مکتبی باقی ماند.
انتهای پیام/
