معلمی که در محراب عشق، درس پرواز آموخت
شهید «محمودحسین عباسی» در دامان پدر و مادری متدین تربیت شد و از او مردی ساخت چون کوه، راستتر از سرو، روشنتر از چشمه، سبکبالتر از نسیم. هرروز با سبدی از صمیمیت به کلاس درس میرفت و با سرانگشتان ایمانش، آرزوهای بچهها را به شاخه فرداها پیوند میزد.
به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید محمودحسین عباسی» فرزند علیمحمد و زبیده، هفتم اسفندماه ۱۳۳۸ در شهرستان دامغان دیده به جهان گشود. گرمای آغوش مادر و سایهسار مهربانی پدر، مأمن بالیدنش بود. قد کشید و بزرگ شد. در دانش سرای مقدماتی درس خواند و دیپلم گرفت و آموزگار ابتدایی دبستان طزره شد.
تربیت متدین، مردی ساخت بینظیر
تربیت در دامان پدر و مادری متدین از او مردی ساخت چون کوه، راستتر از سرو، روشنتر از چشمه، سبکبالتر از نسیم. هرروز با سبدی از صمیمیت به کلاس درس میرفت و با سرانگشتان ایمانش، آرزوهای بچهها را به شاخه فرداها پیوند میزد. با رفتارش شکیب، شوریدگی، عشق و معرفت را تجسم و معنا میبخشید و با ستاره ستاره، سخنش به کشف حقیقت میپرداخت. او راوی راستترین قصه معرفت و محبت بود.
نمازهای طولانی، راز و نیازهای شبانهاش از او عارف عاشقی ساخت که در فانوس قلبش هماره مهر الهی روشن بود. مردی و مردانگی جوهره وجودش بود. مهر و مرام و معرفت، شاگردان کلاس درس او بودند. محمودحسین روحیه قوی، جسمی چابک و چالاک داشت.
ورزش دوست و ورزشکار بود. سرزنده، ورزیده و مرد روزهای سخت کارزار. ورزش مورد علاقهاش وزنهبرداری بود. ورزش را مفرح جان و روح و تن میپنداشت. رخوت و سستی در وجودش راه نداشت. با شروع جنگ تحمیلی داوطلبانه و دلیرانه عازم جبهههای نبرد شد. دلاور بسیجی که در عملیاتها به عنوان تکتیرانداز انجام وظیفه میکرد.
یک بار از ناحیه پا مجروح شد و پس از مداوا دوباره به جبههها برگشت. سی و یکم تیرماه ۱۳۶۱ در شرق بصره، عملیات رمضان، حوالی پاسگاه زید، بال در بال ملائک گشود و تا خدا پرواز کرد. روحش به آسمان پر کشید، بی هیچ اثری یا نشانی از جسم پاکش.
سالها طول کشید تا سرانجام پیکر محمودحسین از خاکهای داغ جنوب دل برکند و سال ۱۳۷۷ توسط گروه تفحص شناسایی و بیست و دوم شهریور همان سال در دامغان تشییع و در گلزار شهدا دفن و برای همیشه زیارتگاه عاشقان شد.
انتهای متن/
