شهید مهدی شاه‌کرمی؛ مردی که آرزوی شهادت داشت و آخرین مأموریتش بازگشتی نداشت

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید مهدی شاه‌کرمی در هجدهم اسفند سال ۱۳۶۱ در تهران چشم به جهان گشود. سال‌های زندگی او در تهران گذشت و بعدها فردیس استان البرز محل سکونت او و خانواده‌اش شد. مهدی در طول زندگی خود مسیر خدمت را انتخاب کرد و در سپاه به انجام وظیفه پرداخت؛ خدمتی که بخش قابل توجهی از آن با مأموریت‌های محرمانه همراه بود.

او درباره فعالیت‌ها و مأموریت‌هایش کمتر صحبت می‌کرد و حتی نزدیک‌ترین افراد خانواده نیز از جزئیات کار او اطلاع دقیقی نداشتند. برای مهدی، انجام وظیفه و حفظ محرمانگی مأموریت‌ها اهمیت زیادی داشت. خانواده می‌دانستند که او در خدمت است، اما از بسیاری از فعالیت‌ها و مأموریت‌هایی که انجام می‌داد، اطلاعی نداشتند.

مردی که خانواده برایش اهمیت داشت

با وجود مسئولیت‌های سنگین کاری، مهدی در زندگی خانوادگی، پدری مهربان و دلسوز بود. او دو فرزند پسر داشت و تلاش می‌کرد زمان خود را صرف تربیت و همراهی با آنها کند.

فرزندانش را تنها به انجام فعالیت‌های روزمره محدود نمی‌کرد؛ آنها را همراه خود به کلاس ورزش و فوتبال می‌برد و در کنار فعالیت‌های ورزشی، به کلاس قرآن نیز می‌فرستاد. برای او مهم بود که فرزندانش هم از نظر جسمی و ورزشی فعال باشند و هم با مفاهیم دینی و قرآنی انس بگیرند.

رفتار مهدی با بزرگ‌ترهای خانواده نیز نشان‌دهنده احترام و علاقه او به خانواده بود. او برای مادر خود و مادر همسرش احترام ویژه‌ای قائل بود و دیدار با آنها را در برنامه زندگی‌اش قرار داده بود. برنامه هفتگی سرزدن به مادر و مادر همسرش را هیچ‌گاه فراموش نمی‌کرد و حتی مشغله‌های کاری نیز باعث نمی‌شد این ارتباط خانوادگی را کنار بگذارد.

در کنار همه مسئولیت‌هایی که بر عهده داشت، خانواده برای او جایگاه ویژه‌ای داشت؛ خانواده‌ای که از روحیات او، علاقه‌اش به شهادت و البته سختی‌هایی که در مسیر خدمت متحمل می‌شد، آگاهی داشتند.

آرزویی که پنهان نبود

یکی از ویژگی‌های برجسته شهید مهدی شاه‌کرمی، علاقه فراوان او به شهادت بود. شهادت برای او تنها یک واژه نبود، بلکه آرزویی بود که در رفتار و سخنانش نیز نمود داشت.

روزهای پایانی زندگی مهدی، برای خانواده حال و هوای متفاوتی داشت. چند روز پیش از شهادت، او سخنانی با خانواده مطرح کرد که بعدها معنای دیگری پیدا کرد. از آنها خواست اگر چیزی نیاز دارند یا کاری هست که باید انجام دهد، به او بگویند؛ زیرا احتمال می‌داد این بار رفتنش بازگشتی نداشته باشد.

این جمله، در آن زمان شاید تنها یک نگرانی یا احساس درونی به نظر می‌رسید، اما پس از شهادتش به یکی از ماندگارترین خاطرات خانواده تبدیل شد. مهدی گویی خود را برای رفتنی آماده کرده بود که بازگشتی در پی نداشت.

آخرین مأموریت

دوازدهم اسفند سال ۱۴۰۴، مهدی شاه‌کرمی مانند روزهای دیگر در محل خدمت حاضر بود و در کنار همکارانش وظایف خود را انجام می‌داد. او در حال انجام مسئولیتش بود که حمله دشمن صهیونیستی آمریکایی به محل خدمت، سرنوشت دیگری برایش رقم زد.

در جریان این حمله، موشک به محل خدمت اصابت کرد و مهدی شاه‌کرمی به همراه جمعی از همکارانش به شهادت رسید.

خانواده از جزئیات بیشتری درباره نحوه شهادت او اطلاع نداشتند، اما آنچه برایشان باقی ماند، تصویر مردی بود که سال‌ها در مسیر خدمت گام برداشته، مأموریت‌هایش را محرمانه نگه داشته، به خانواده‌اش عشق ورزیده و در عین حال، آرزوی شهادت را در دل داشته است.

مهدی شاه‌کرمی در ۱۲ اسفند ۱۴۰۴، در حالی که مشغول انجام وظیفه بود، به شهادت رسید؛ شهادتی که برای خانواده‌اش اگرچه سنگین و جانکاه بود، اما در امتداد همان مسیری قرار گرفت که خودش بارها از آن سخن گفته بود.

روایت زندگی شهید مهدی شاه‌کرمی، روایت مردی است که میان مسئولیت و خانواده، هر دو را جدی گرفت؛ در میدان خدمت، امانتدار و پایبند به وظیفه بود و در خانه، پدری مهربان و فرزندی خانواده‌دوست. او فرزندانش را به ورزش، فوتبال و قرآن می‌برد، به مادر و مادر همسرش سر می‌زد و پیوندهای خانوادگی را حفظ می‌کرد. سرانجام نیز همان‌گونه که خود احتمال داده بود، آخرین رفتنش بازگشتی نداشت و نامش در شمار شهدای راه خدمت و دفاع از کشور ماندگار شد.

انتهای پیام/