به مناسبت هفته دولت و روز کارمند
سخنران حرم امام رضا (ع) و مرید امام حسین (ع) بود و هر روز با شور و علاقه خاصی زیارت عاشورا میخواند.
روحانی کاروان میگوید: «زمانی که به منا میرفتیم، به من گفت: بعضی از افرادی که اینجا هستند صورتشان بسیار نورانی است. چون همیشه شوخ طبع بود فکر کردم مزاح میکند. چند نفر را هم نشان داد و پرسید مگر شما نمیبینید چقدر صورتشان نورانی شده است. بعد از فاجعه منا متوجه شدم کسانی را که نام برده بود، همه جزو شهدای حادثه منا بودند.»
به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید «محمد دوستعلی زاده»، دوم اردیبهشت ۱۳۴۲، در شهر بجستان دیده به جهان گشود. پدر او احمد، میوه فروش بود و مادرش مهربانو، به خانه داری و تدریس قرآن در پایگاه بسیج اشتغال داشت. در خانوادهای مذهبی پرورش یافت، دوران مدرسه را با موفقیت به پایان رساند.بعد از انقلاب با آغاز جنگ بعنوان بسیجی به میدان جنگ رفت و بعد از آن تا پایان مقطع کارشناسی ارشد در رشته الهیات درس خواند و سپس به ادامه تحصیل در دوره دکترا پرداخت. بالاخره دوم مهرسال 94 در حادثه تلخ منا پس از سالها تحمل عوارض ناشی از جنگ، به همرزمان شهیدش پیوست.
شهید «محمد دوستعلی زاده» از همان دوره نوجوانی در عرصه های مختلف انقلاب فعالیت داشت و مانند بسیاری از مردم در تظاهرات قبل انقلاب شرکت می کرد و برای پیروزی انقلاب می کوشید. پس از پیروزی انقلاب و با آغاز جنگ تحمیلی به عرصه مبارزه بازگشت و به عنوان بسیجی به جبهه رفت. مدت زیادی در جبهه بود وبر اثر بمباران شیمیایی و اصابت ترکش به سر، دچار آسیب شد و به مقام جانبازی نائل شد. تا پایان عمر گرفتار عوارض بمباران شیمیایی بود، به طوری که چند بار در سال بدنش تاول می زد و عفونت می کرد. با لباس روحانیت، رئیس اداره مددکاری بنیاد شهید استان خراسان رضوی، مشاور استاندار در امور ایثارگران جنگ، فرمانده بسیج بجستان و خادم الشهدا بود. برای خدمت به خانواده شهدا از هیچ تلاشی غافل نمی شد، موازین قانونی و شرعی را رعایت می کرد و در حفظ بیت المال می کوشید.
سال ۱۳۶۲ ازدواج کرد که ثمره آن سه دختر و یک پسر بود. علیرغم مسئولیتهای زیاد از تربیت اسلامی فرزندان خود غافل نماند. بسیار مهربان، خوش خلق، صبور و مهمان نواز بود. وقتی از شهرستان برای او مهمان می رسید هر تلاشی لازم بود برای حل گرفتاری آنها انجام می داد. او که مددکاری دلسوز و با محبت در محیط کار بود، برای حل مشکلات اطرافیان خود نیز می کوشید. در حل اختلافات خانوادگی و اجتماعی پیشقدم می شد. بسیار مورد مشورت قرار میگرفت و در امور ازدواج جوانان به عنوان بزرگتر کمک می کرد.
سخنران حرم امام رضا (ع) بود و به امام حسین(ع) ارادت زیادی داشت. همیشه مشتاق زیارت حرم او بود و با شور و علاقه خاصی هر روز زیارت عاشورا می خواند. در دوران بازنشستگی به کشاورزی و درختکاری می پرداخت و در خانه کارهای مختلفی از جمله برقکاری، نجاری و گچکاری انجام می داد. برای زیارت خانه خدا و انجام اعمال حج، راهی سفر شد. در طول سفر به همسفران و دیگر زائران خدمت می کرد. روحانی کاروان می گوید: «زمانی که به منا می رفتیم، به من گفت: بعضی از افرادی که اینجا هستند صورتشان بسیار نورانی است. چون همیشه شوخ طبع بود فکر کردم مزاح می کند. چند نفر را هم نشان داد و پرسید مگر شما نمی بینید چقدر صورتشان نورانی شده است. بعد از فاجعه منا متوجه شدم کسانی را که نام برده بود، همه جزو شهدا بودند.» در همین سفر بود که هنگام انجام اعمال حج ددعوت حق را لبیک گفت و به شهادت رسید.
پیکر او را در بهشت رضای شهرستان مشهد به خاک سپردند. از این شهید بزرگوار دفتر شعری که سروده خود اوست، دل نوشته و تعدادی آثار صوتی سخنرانی باقی مانده است.
انتهای پیام/
