آخرین سفارشهای یک شهید
وصیتنامه شهید محمد روستائی تنها مجموعهای از سفارشهای فردی نیست؛ روایتی است از دغدغههای یک انسان مؤمن که در واپسین روزهای زندگی، مسیر سعادت را در اخلاص، صداقت، تواضع، یاد خدا و پیروی از مکتب اهلبیت(ع) میبیند و به بازماندگانش سفارش میکند که در میان فراز و نشیبهای زندگی، راه ایمان و بندگی را فراموش نکنند.
به گزارش نوید شاهد گیلان، شهید محمد روستائی تاریخ هفدهم آذر 1342 در روستای «گالشکلام» تابعه شهرستان «لنگرود» دیده به جهان گشود. دوران ابتدایی را در زادگاهش و دوران راهنمایی و متوسطه را در روستای «گل سفید» به پایان رساند. او به مانند اکثر جوانان روستایی همراه با درس خواندن به پدر و مادرش در انجام کارهای کشاورزی کمک می کرد و در فصل تابستان برای کمک به تامین معاش خانواده به انجام کارهای دیگر مشغول میشد. از خصوصیات بارز اخلاقی او تواضع، اخلاص، ساده زیستی و کمک به خویشاوندان بود.شهید محمد روستائی در وصیتنامه خود، پیش از هر چیز بر اخلاص در عمل تأکید دارد؛ اخلاصی که از نگاه او معیار شناخت انسان مؤمن و متقی از غیرمؤمن و غیرمتقی است. او از مخاطبان خود میخواهد که در تمام احوال، رضایت خداوند را سرلوحه زندگی قرار دهند و حتی کوچکترین اعمال خود را نیز برای خدا خالص کنند.
او در بخشی از وصیت خود هشدار میدهد که نبودن اخلاص میتواند زمینهساز اختلاف و دوری انسانها از مسیر درست شود و از همین رو، انسان باید همواره مراقب هواهای نفسانی، خودپرستی و وسوسههای شیطان باشد.
یاد خدا بخش دیگری از سفارشهای شهید روستائی است. او از انسانها میخواهد که در همه حالات به فکر و ذکر خداوند باشند و یاد پروردگار را نه تنها بر زبان، بلکه در قلب خود زنده نگه دارند؛ چرا که در نگاه او، ارتباط دائمی با خداوند میتواند انسان را در برابر سختیها، لغزشها و مشکلات استوار نگه دارد.
شهید محمد روستائی همچنین در مواجهه با مشکلات و مصائب، توسل به خاندان پیامبر(ص) و اهلبیت(ع) را مورد تأکید قرار داده و بر نزدیک شدن به امام مهدی(عج) سفارش میکند. او بر گفتن فراوان صلوات بر محمد و آل محمد(ص) تأکید دارد و آن را عاملی برای سلامت و آرامش روح میداند.
یکی از بخشهای تأملبرانگیز وصیتنامه این شهید، توصیه او درباره تزکیه نفس و غنیمت شمردن فرصت زندگی است. او با یادآوری کوتاهی عمر، انسان را به پاک کردن نفس و آماده شدن برای سفر آخرت فرامیخواند و تأکید میکند که زمان در گذر است و بانگ رفتن هر لحظه ممکن است به گوش برسد.
شهید روستائی در ادامه، بر اهمیت نماز و رعایت آداب بندگی تأکید کرده و سفارش میکند که انسان همیشه با وضو باشد و نماز را به موقع به جا آورد. در کنار این توصیههای عبادی، او به یکی از مهمترین فضایل اخلاقی یعنی راستگویی نیز توجه ویژه دارد و صریحاً سفارش میکند که هیچگاه دروغ گفته نشود؛ حتی به شوخی.
از نگاه او، صداقت تنها یک ویژگی اخلاقی نیست، بلکه مقدمه هدایت و عاملی برای نجات و سلامت انسان است. او از مخاطبان خود میخواهد که با خدا و بندگان خدا صادق باشند و در برخورد با مردم، تواضع و نرمی را پیشه کنند.
سلام کردن، فروتنی، دوری از تکبر و خودبزرگبینی از دیگر سفارشهای شهید محمد روستائی است. او از انسان میخواهد خود را از دیگران کوچکتر بداند، پیشقدم در سلام باشد و با مخلوقین خداوند با تندی رفتار نکند؛ توصیههایی ساده اما عمیق که نشان میدهد از نگاه او، ایمان حقیقی باید در رفتار انسان با دیگران نیز نمود پیدا کند.
در پایان، شهید محمد روستائی خود و همرزمان و همفکرانش را رهروان و فرزندان مکتب امام حسین(ع) معرفی میکند؛ مکتبی که از آن درس جهاد و شهادت آموختهاند. این جمله پایانی، تصویری روشن از باور او به راهی است که انتخاب کرده بود؛ راهی که در آن اخلاص، بندگی، ایثار، شجاعت و فداکاری در راه خدا در کنار یکدیگر معنا پیدا میکنند.
وصیتنامه شهید محمد روستائی، پس از گذشت سالها، همچنان حامل پیامی روشن برای نسلهای بعد است؛ پیامی که انسان را به اخلاص در عمل، یاد خدا، صداقت در گفتار، تواضع در برابر مردم، اهتمام به نماز، پاکی نفس و وفاداری به مکتب اهلبیت(ع) دعوت میکند؛ سفارشهایی که از زبان یک شهید، رنگ و بوی دیگری میگیرد و مخاطب را به تأمل در مسیر زندگی و انتخابهای خود فرامیخواند.
