خود را مدیون مردم و این وطن میدانم
آزاده و جانباز «شهباز سعیدی» بیان میکند: استقبال پرشور هموطنان، من را دچار نوعی شرم و قدرشناسی کرده بود. معتقدم که از لحظه ورود به خاک ایران تا به امروز، خود را به شدت مدیون مردم و این وطن میدانم.
آزاده «شهباز سعیدی» یکی از آنانی است که دوران دشوار اسارت را با نگاهی متفاوت به چشم میبیند. او که متولد دوم اردیبهشت ۱۳۴۵ است، دوران ۱۵۵۹ روزه «بیش از چهار سال» حضور در اسارت را تجربهای از سربلندی میداند که در حافظه او حک شده است. او معتقد است که اگرچه اسارت از نظر برخی تلخ است، اما برای او، این دوران بخشی از همان مسیر پر افتخاری بوده که در آن، ایمان بر سختیها چیره شده است.
این آزاده و جانباز ۶۰ درصد جنگ تحمیلی، در گفتگو با نوید شاهد خراسان شمالی، از دوران اسارت خود تعریف میکند: بیش از هر چیز، برخورد مردم با بازگشت اسرای وطن است. او با تأمل بسیار میگوید که استقبال پرشور هموطنان، من را دچار نوعی شرم و قدرشناسی کرده بود.
نوید آزادی
سعیدی اظهار میکند: برای من مردادماه سال ۱۳۶۹ به عنوان نقطه عطف قرار دارد؛ زمانی که خبر آزادی به گوش اسرا رسید و شور و هیجان، فضای اردوگاه را پر کرد. این مسیر پر فراز و نشیب، در نهایت در سوم شهریور سال ۱۳۶۹ به اوج خود رسید؛ روزی که من در کنار همرزمان وفادارم، پس از سالها دوری، قدم به خاک میهن گذاشتیم.
استقبال بی نظیر مردم از آزادگان
آنچه در ذهن و قلبم بیش از هر چیز ماندگار شده، برخورد مردم با بازگشت اسرای وطن است. استقبال پرشور هموطنان، من را دچار نوعی شرم و قدرشناسی کرد و از لحظه ورود به خاک ایران تا به امروز، خود را به شدت مدیون مردم و این وطن میدانم.
وی در پایان، ضمن تبریک مناسبتهای بزرگ، آرزو میکند که همواره بتواند در مسیر خدمت به دین و ولایت، سربازی شایسته برای امام زمان «عج» و رهبر گرانقدر ملت اسلام، حضرت آیتالله خامنهای باشد.
انتهای پیام/
