وقتی اربعین روایت جاودانه مردان خدا می‌شود

به گزارش نوید شاهد گیلان؛ در تاریخ، روزهای زیادی آمده‌اند و رفته‌اند؛ اما بعضی روزها، زمان را متوقف می‌کنند. اربعین، از همان روزهاست.

چهل روز پس از عاشورا، کاروانی خسته اما سربلند، دوباره به سرزمین کربلا بازگشت؛ جایی که هنوز بوی خون می‌آمد و خاک، داغ قدم‌های آخرین یاران حسین(ع) را در سینه داشت. آن روز، اربعین فقط یادبود یک شهید نبود؛ تولد دوباره حقیقت بود.

از آن روز تا امروز، قرن‌ها گذشته است؛ حکومت‌ها آمده‌اند و رفته‌اند، مرزها تغییر کرده‌اند، اما هیچ قدرتی نتوانسته است چراغی را که در کربلا روشن شد خاموش کند.

امروز وقتی میلیون‌ها زائر از ملیت‌ها، زبان‌ها و فرهنگ‌های مختلف در جاده نجف تا کربلا قدم برمی‌دارند، جهان شاهد بزرگ‌ترین نمایش ایمان و همدلی است. در این مسیر، کسی از دیگری نمی‌پرسد اهل کجاست یا چه دارد؛ همه تنها یک نام را صدا می‌زنند؛ حسین(ع).

راز اربعین همین است؛ وحدتی که بر محور عشق شکل گرفته است.

در این راه، خستگی معنا ندارد. تاول پاها، نشانی از رنج نیست؛ مدال بندگی است. هر قدم، سلامی است به امامی که برای حفظ دین خدا از همه عزیزانش گذشت و هر نفس، زمزمه‌ای است که می‌گوید: «ای حسین! هنوز تنها نیستی.»

اما اربعین تنها یک پیاده‌روی نیست؛ یک مدرسه بزرگ انسان‌سازی است.

در این مدرسه، انسان می‌آموزد چگونه از خود عبور کند، چگونه خدمت را عبادت بداند و چگونه برای حقیقت، از آسایش خویش بگذرد.

همین درس‌ها بود که سال‌ها بعد در جبهه‌های دفاع مقدس، در میدان‌های نبرد با تروریسم و در سنگرهای دفاع از امنیت این سرزمین، دوباره تکرار شد.

شهدای ایران، ادامه همان کاروان عاشورا بودند.

و در این میان، شهدای گیلان با غیرت، ایمان و شجاعت خود، برگ‌های زرینی بر دفتر عاشقی افزودند. دیاری که بارانش بوی ایثار می‌دهد و خاکش، یادگار هزاران لاله سرخ است.

از کوچه‌های رشت تا شالیزارهای صومعه‌سرا، از ارتفاعات رودبار تا ساحل بندرانزلی، مادرانی فرزندانشان را با نام حسین(ع) بزرگ کردند و جوانانی که با عشق به اهل‌بیت(ع)، لباس رزم پوشیدند و در دفاع از اسلام و ایران، جان خود را نثار کردند.

آنان پیش از آنکه به شهادت برسند، زائر اربعین دل بودند.

راهی که شهدا پیمودند، همان راهی بود که از کربلا آغاز شد؛ راه وفاداری، راه بصیرت و راه ایستادگی.

اگر امروز میلیون‌ها زائر در مسیر اربعین، تصاویر شهدا را بر دوش می‌کشند، به این دلیل است که شهدا، نزدیک‌ترین انسان‌ها به مکتب عاشورا بودند. آنان نشان دادند که کربلا یک حادثه تاریخی نیست؛ حقیقتی زنده است که در هر عصر، مردان خود را می‌طلبد.

اربعین، هر سال به ما یادآوری می‌کند که هنوز مسئولیتی بر دوش داریم.

مسئولیت حفظ ارزش‌هایی که امام حسین(ع) برای آن قیام کرد؛ عدالت، آزادگی، عزت، ایمان و دفاع از مظلوم.

و چه زیباست که در این روزها، یاد شهدای گیلان نیز در کنار نام سیدالشهدا(ع) زنده شود؛ شهیدانی که با خون خود، جاده‌ای از نور ساختند تا نسل‌های آینده، راه را گم نکنند.

آری...

کربلا یک سرزمین نیست؛ یک مسیر است.

اربعین یک مراسم نیست؛ یک پیمان است.

و شهدا، چراغ‌هایی هستند که این مسیر را برای همیشه روشن نگه داشته‌اند.

هر قدم زائران، ادامه قدم‌های جابر بن عبدالله انصاری است؛ و هر پرچمی که در مسیر اربعین برافراشته می‌شود، گواه این حقیقت است که پرچم سرخ عاشورا، هرگز بر زمین نخواهد ماند.

سلام بر حسین(ع)، سلام بر زائران اربعین، و سلام بر شهدای گیلان که با خون خود، راه کربلا را تا همیشه در دل ایران زنده نگه داشتند.