سربازی که در آتشِ «تنگه ابوقریب» جاودانه شد و بازنگشت

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید محسن گیوه‌کی در اولین روز از دی‌ماه ۱۳۴۶ در روستای قنات ناصری از توابع شهرستان اراک در خانواده‌ای مسلمان و زحمتکش به دنیا آمد. پدرش که با شغل خواربارفروشی روزی حلال کسب می‌کرد، محسن را به‌عنوان نخستین فرزند خانواده بزرگ کرد. محسن دوران کودکی را در زادگاهش سپری کرد و تحصیلات ابتدایی را به پایان رساند؛ اما سختی‌های معیشتی و مشکلات اقتصادی خانواده سبب شد تا او در همان سنین نوجوانی، تحصیل را رها کرده و به کار و تلاش برای یاری خانواده روی آورد.

با رسیدن به سن خدمت، او که جوانی متدین و باایمان بود، در اوایل سال ۱۳۶۵ راهی خدمت مقدس سربازی شد. وی پس از گذراندن دوره‌های آموزشی، به عنوان خدمه تانک در لشکر ۱۶ زرهی قزوین سازماندهی شد و نزدیک به دو سال در این یگان، دلاورانه در برابر دشمن بعثی ایستادگی کرد.

عشق به پروردگار و آرزوی روسفیدی در صحرای محشر، در دل این جوان موج می‌زد. او در یادداشت‌های به‌جامانده از خود نوشته است: “ای خدا! آن موقعی که می‌خواهی اعمال مرا بسنجی، با فضل و کرامتت با من برخورد کن. آیا من چیزی دارم که در راه تو قربانی کنم؟ در حالی که این بدن نحیف من نیز از آن توست… من می‌خواهم اگر لیاقتش را داشته باشم، با روسفیدی وارد صحرای محشر شوم.”

سرانجام در بیست‌ویکم تیرماه ۱۳۶۷، در جریان درگیری مستقیم با نیروهای عراقی در منطقه تنگه ابوقریب (دهلران)، محسن در حالی که در حال دفاع بود، مورد اصابت گلوله دشمن قرار گرفت و مجروح شد. اما تقدیر برای او رقمی دیگر زده بود؛ در حالی که همرزمانش او را با آمبولانس به سمت بیمارستان پشت جبهه منتقل می‌کردند، آمبولانس حامل وی هدف آتش توپخانه بعثی‌ها قرار گرفت. بر اثر این انفجار سهمگین، پیکر مطهر شهید محسن گیوه‌کی متلاشی شد و اثری از وی باقی نماند. سال‌هاست که مادرش، زهرا، به یاد فرزند، چشمانش به در مانده و این شهید عزیز، اکنون به عنوان «شهید مفقودالجسد» در یادها جاودانه است.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی